Na rodzimym rynku można spotkać kilka gier zaprojektowanych przez Henri Kermarrec’a, w tym: Blank (Rebel.pl), Sushi Dice, Kraby na fali, wiele lat temu dostępna była również gra Wiraqocha (LocWorks), którą już przykryła u mnie warstewka kurzu. Wszystkie te gry są lekkie, proste i spełniają postawione przed nimi zadanie – bawią. Kolejnym tytułem, jaki zawitał do mojej kolekcji, jest Ekö. Czytaj dalej
Gry logiczne rzadko mają temat. Najczęściej układa się w nich symbole lub kolory, zbiera zestawy lub zajmuje kolejne pola. Z tego powodu trudniej wkręcić się w rozgrywkę. Położenie na planszy żetonu z czerwonym kółkiem nie jest tak emocjonujące jak zwerbowanie do własnej armii kolejnego żołnierza. Pewnie dlatego często słychać peany na cześć nowych eurogier lub przygodówek, a o grach logicznych jest jakoś ciszej. Osobiście też wolę ładne komponenty i grę „o czymś”, niż stateczne układanie kolorowych symboli. Może „Rój”, który chcę dzisiaj przedstawić, nie powala na kolana grafikami i ilością elementów, ale ma w sobie to coś. Dzięki temu od pierwszej rozgrywki wskoczył on na moje podium gier logicznych i do dzisiaj na nim pozostał.
Czy gra o zbieraniu ptaków może być popularna? Na skrzydłach udowadnia. 😉
Gemino to nowa gra logiczna wydana przez Egmont i przeznaczona dla 2 do 4 graczy. Jest unikatowa, bo rozgrywka toczy się na dwóch planszach jednocześnie. Taki pomysł na grę bardzo mnie zaintrygował. Z drugiej strony, bałam się, że gra reklamowana jako podobna do „kółka i krzyżyka” okaże się dla nas zbyt banalna. Czytaj dalej
W katedrze Familia Sagrada w Barcelonie światło słoneczne przenikające przez witraże i świetliki tworzy wyjątkową atmosferę. Antoni Gaudi, projektant katedry, twierdził, że kolor jest wyrazem życia, dlatego budowla mieni się intensywnymi barwami. Namiastkę tej barwności znajdziesz w rewelacyjnej grze rodzinnej, która urzeka nie tylko pięknym wykonaniem, ale również prostą mechaniką i wymagającą myślenia rozgrywką. Czytaj dalej
Azul to niewątpliwie ogromny hit Michaela Kieslinga. W rok po ukazaniu się gry autor przygotował kontynuację: Azul: Witraże Sintry. Odgrzewany kotlet? Podobno nie. Zapraszam – w kilka minut dowiecie się wszystkiego co potrzebujecie o tej grze.
Czas wznieść kolejne miasto. Miasto, w którym ludzie staną się bogami. Święte miasto, do którego zmierzać będą pielgrzymki. Miasto, będące religijnym centrum Mezoameryki. Miasto zwane Teotihuacan: Miasto Bogów.
Półtora roku temu zacząłem pisać recenzje do miesięcznika Rebel Times i od tego czasu w każdym numerze znajduje się co najmniej jeden mój tekst. Wiem, że nie wszyscy czytują regularnie Rebel Times, dlatego postanowiłem na bloga wrzucać linki do poszczególnych numerów z moim udziałem. Każdy wpis będzie zawierał jakiś fragment recenzji, być może dodatkowe spostrzeżenia i oczywiście link do pobrania pdf. W najbliższych dniach dodam wszystkie numery, w których publikowałem, a od kwietnia wpisy będą pojawiały się na bieżąco.
Zalew czarnych książek wypełnionych dziwnymi symbolami paraliżuje Polskę. Każdy spotkany na ulicy człowiek ma oczy wbite w tajemne znaki wypełniające stronice tego niepozornego zeszyciku. Tajemne woluminy atakują nas zewsząd. Przejęły nawet autobus, więc strzeżcie się, bo mogą Was przejechać! Żarty na bok, ale chyba każdy zauważył genialną kampanię marketingową Dziennika 29. Informacje o tej nowości od FoxGames są wszędzie, a grupa ludzi główkujących nad kryjącymi się w nim zagadkami, rośnie w tempie wykładniczym. My naszą przygodę z Dziennikiem już zakończyliśmy, więc czas podzielić się wrażeniami. Zapraszamy!
*Wstaw tutaj pierwszy, ale zdecydowanie nie ostatni dowcip nawiązujący do Piratów z Karaibów* Dzisiaj wynosimy łupy z pirackiego statku. W kooperacji, bez wbijania noża w plecy i kombinowania jak wykiwać kolegów. Uczciwie. Honor among thieves i te sprawy. Jak się bawilismy? Wystarczy kliknąć i posłuchać, aby się przekonać.
Czytaj dalej
Arkham w stanie Massachusetts, to miasto, które nie ma lekkiego życia. Jeśli coś ma przywlec swoje macki z innego wymiaru, aby siać grozę i spustoszenie, to prawdopodobnie wylezie gdzieś na ulicach tej miejscowości. A potem zrobią o tym grę. I to trzy edycje. Oto Horror w Arkham Trzecia Edycja.
Budowa dróg i linii kolejowych to ciężka i mozolna praca. Nasze biedne Ministerstwo Infrastruktury jest tego najlepszym przykładem. Planowanie, projektowanie, rozbudowa, terminy, podwykonawcy, problemy, opóźnienia, to tylko wierzchołek góry lodowej. Dla poprawienia tego stanu rzeczy, wydawnictwo Horrible Games zdecydowało się zaprojektować i wydać dwie gry szkoleniowe pod wdzięcznym tytułem Railroad Ink: Deep Blue Edition oraz Railroad Ink: Bazing Red Edition. Gry trafią do wszystkich pracowników i podwykonawców odpowiedzialnych za rozwój infrastruktury. Program zostanie nazwany World Cup Poland 2050. Dzięki tej innowacyjnej metodzie szkolenia, nasze ministerstwo będzie w gotowości i gwarantuje, że w przeciwieństwie do Euro 2012, zdążymy z przygotowaniami na czas. Ewentualne problemy i wątpliwości, będą rozwiązywane rzutem kości.
Każda talia unikalna. Intrygujące założenie dla gry karcianej. Jak nowa gra od Rebela wygląda w praktyce?
Wolfgang Warsch to młody projektant gier, który zaczął podbijać stoły graczy zaledwie rok temu. W 2018 r. zaprojektowana przez niego gra Szarlatani z Pasikurowic (G3) otrzymała prestiżową niemiecką nagrodę Kennerspiel des Jahres. Z kolei mała gra karciana The Mind (FoxGames) tego samego roku otrzymała nominację do Spiel des Jahres oraz zwyciężyła w duńskim konkursie Guldbrikken Best Parlor Game. Niebawem zagramy w polskie wydania Fuji (Lacerta) i Ganz schön clever (G3) – również nominowana do Kennerspiel des Jahres, a co przyniosą kolejne lata, tego nie sposób przewidzieć. Warsch wszedł na salony z dużym rozmachem. Czytaj dalej
Pod koniec marca odbędzie się premiera gry Niezłe ciacho, którą zaserwuje nam wydawnictwo Nasza Księgarnia. Gra zdobyła kilka nagród i nominacji w 2017 r. w USA i myślę, że równie dobrze zadomowi się na naszym rynku. Jestem już po kilku rozgrywkach i wiem, że to przepyszna gra, do porannej kawy, na drugie śniadanie czy na podwieczorek. U mnie nawet w czasie kolacji świetnie się sprawdziła i choć jest o ciachach, to nadmiar kalorii i cukru nikomu nie grozi. Czytaj dalej
W drugiej połowie stycznia nadmiar godzin spędzanych w pracy w końcu odbił się na moim zdrowiu i byłem zmuszony zaliczyć wizytę w szpitalu, a tam jak wiadomo czas płynie wolno. Ponoć najlepszym sposobem na radzenie sobie tam z wszechogarniającą nudą jest lektura dobrej książki. Po pierwszym tygodniu pobytu i przeczytaniu czterech grubych tomiszczy zatęskniłem jednak za moim ulubionym sposobem spędzania wolnego czasu – grami planszowymi. Ale jak tu grać, gdy nie ma ani gdzie ani z kim?… Wtedy właśnie skierowałem swą uwagę na medium z którym na ogół mam niewiele wspólnego: cyfrowe wersje gier planszowych. Dostępne miejsce w pamięci mojego tabletu szybko wypełniły elektroniczne odpowiedniki ulubionych gier, w tym także tej, przy której lata temu spędziłem niezliczone godziny: Lords of Waterdeep. Od tej pory kolejne dni na szpitalnej pryczy zlatywały jakoś szybciej i zdecydowanie przyjemniej. Ale czy w ostateczności, zmuszony potrzebą chwili dałem się przekonać do cyfrowej rewolucji w świecie gier planszowych?
Seria Horror w Arkham towarzyszy nam od początku przygody z planszówkami. To dzięki pokrętnym zasadom drugiej edycji trafiliśmy na planszówkowe fora, wpadając – w trwający do dziś – wir rozgrywek (i zakupów hehe). Nic zatem dziwnego, że na trzecią odsłonę klasyka gier ameri, czekaliśmy z niecierpliwością, a i niemałymi oczekiwaniami. W kolejnej audioRECENZJI zestawiamy oczekiwania z rzeczywistością, wskazując mechaniczne inspiracje innymi tytułami cyklu Arkham Files. Czytaj dalej
Być może część z Was wie, że Alfred Hitchcock – mistrz filmów grozy – swego czasu pisał książki.. przygodowe.. dla młodzieży. Był to cały cykl opowiadań o przygodach trzech przyjaciół: Jupitera Jonesa, Peta Crenshawa i Boba Andrewsa. Dzięki swojej dobrej koleżance z czasów młodości miałem możliwość poznać wszystkie ich perypetie, za co jestem jej do dziś bardzo wdzięczny. A dlaczego o tym w ogóle wspominam? Bo ów cykl nosił wspólny tytuł „Przygody trzech detektywów”, a ja ostatnio miałem okazję zagrać w tytuł, w którym znów poczułem się jakbym miał te -naście lat i był członkiem tamtej paczki. I nie jest to „Detektyw” od Portalu… 😉
Kraina spowita była mgłą. Ugory, na które wkroczyliśmy wydawały się całkowicie pozbawione żywych istot. Nie martwiliśmy się tym, choć istotnie, cisza nas otaczająca budziła dziwny lęk. Ruszyliśmy przed siebie, w kierunku mrocznej sylwetki zamku Karak, którego lochy, według legend, przepełnione były skarbami. Tylko naiwny mógł myśleć, że można po nie, ot tak, sięgnąć ręką. Czekała nas walka. Czytaj dalej
Stefan Feld to dla mnie jeden z dziwniejszych autorów. Od Jorvika odbiłem się z hukiem, dałem tej grze jedną z niższych ocen na blogu, a po czasie mam wrażenie, że byłem zbyt łagodny. Miałem okazję poznać kilka innych jego gier i żadna nie chwyciła mnie za serce, choć nie mogę powiedzieć, że były to tytuły złe. Po prostu nie dla mnie. Za to Zamki Burgundii… Wybitna gra, która w wariancie dwuosobowym zasługuje na pełną dyszkę. Zachwycony Zamkami zdecydowałem się dać szansę Forum Trajanum od upadłego niedawno wydawnictwa Games Factory, ale czy Imperium Rzymskiemu udało się zagrozić Burgundii?