Nareszcie wiosna! Świat za oknami znów raczy nas wszechobecną zielenią i dochodzącym zewsząd szczebiotem ptaków . To zatem idealny moment, by i przy planszy nacieszyć oko widokiem skrzydlatych cudów natury.
Czytaj dalej
Dobry gateway to ważna rzecz, a takie zdanie to oczywista oczywistość. Choć wielu producentów o tym wie, to jak mawia przysłowie “łatwiej powiedzieć niż zrobić”. Dobry gateway może świetnie wprowadzić nowych graczy do świata planszówek, być tytułem, który zawsze warto zdjąć z półki, niezależnie od tego czy ta już ugina się ona od wielu tytułów czy dopiero leży na niej kilka pudełek. Dobry gateway to też mieszanka prostych zasad, szybkiej rozgrywki i miłego łaskotania mózgu. Kiedy powiem dobry gateway pewnie na myśl przychodzą Wam takie tytuły jak Wsiąść do Pociągu, Carcassonne, Dixit, Nowy Jork 1901, Tajniacy czy choćby Potwory w Tokio. Łączy je prostota zasada: przystępność nawet dla nowicjuszy, szybkość rozgrywki i na dodatek niezła, lub w niektórych przypadkach niezwykła oprawa graficzna.
Richard Garfield, to twórca znany na całym świecie dzięki Magic the Gathering. Teraz wraca z nową karcianką. Unikatową. I to dosłownie unikatową. Jej tytuł, to KeyForge: Zew Archontów.
Wydawnictwo Games Factory upadło, ale swoim ostatnim tchem dali życie grom z serii Valeria. Wyprawy to moja ulubiona z nich do gry solo, dlatego łapcie recenzję póki towar ten nie stał się deficytowy na rynku 😉
Zainspirowany wpisem Marcina (Regaliki #3 – Tricky Ways Fasal) prędko udałem się do sklepu (Cuboro) i zakupiłem rzeczone Tricky Ways Fasal. Długo wahałem się, czy nie kupić także Babel Pico, ale ostatecznie portfel przekonał mnie, że na razie jedna gra wystarczy. Bardzo pozytywnie zaskoczyło mnie więc, że krótko później sklep odezwał się do mnie, że skoro wysyłają mi grę, to czy nie zechciałbym przyjąć w prezencie Babel Pico i może zrecenzować kiedyś. Przyjąłem. I oto recenzuję.
Czytaj dalej
W ostatnich miesiącach przez naszą redakcję przewinęło się wiele prototypów gier. Pośród nich znalazła się także finalna wersja prototypu gry Glory: A Game of Knights, z którą pierwszy kontakt zaliczyłem ponad 6 lat temu, gdy znana była jeszcze pod nazwą Via ad Gloriam. Za sprawą tego projektu autorzy, Dominik „Lir” Mucha i Marcin „Wis” Wisthal – na co dzień członkowie bractwa rycerskiego, a prywatnie miłośnicy planszówek próbują przybliżyć nam odrobinę historii i za sprawą gry planszowej pokazać jak wyglądały turniejowe zmagania i codzienny żywot rycerzy w XV-wiecznej Europie. Ale czy po tak wielu latach od koncepcji pomysłu na grę tytuł ten ma jeszcze szanse stając w szranki ze współczesnymi euro-grami, czy raczej nie ma o co kruszyć kopii? Czytaj dalej
Znowu kopiemy w przeszłości. Dzisiaj, w kilka minut, o rzeczach które kiedyś recenzowałem: Small World, Suburbia i Gloomhaven.
Jak na człowieka, który nie za bardzo lubi skirmishe, dość często daję się namówić na sprawdzenie jakiegoś tytułu z tego gatunku. Dziś kolejny, czyli Warhammer Underworlds: Nightvault.
Dzisiejszy wpis kieruję do tych, którzy chcieliby się przez chwilę poczuć niczym członkowie rodziny królewskiej, rozwijający i pielęgnujący swoje włości. Będziemy wspólnie podbijać nowe lądy, zbierać podatki, rozważnie wznosić budowle i starać się zdobyć łaskę miłościwie nam panującej królowej. No… może dałem się trochę ponieść, ale przy odpowiedniej dozie wyobraźni wszystko jest możliwe. Zapraszam do zapoznania się z naszą opinią o Queendomino, najnowszym tytułem lokalizowanym u nas przez FoxGames.
Dziś opowiem Wam o dużej grze cywilizacyjnej, która niedługo ma wylądować na Kickstarterze. Jej autorem jest Arne Lorenz, a gra nosi tytuł Era of Tribes.
Dice City to gra autorstwa Vangelisa Bagiartakisa, a więc twórcy takich tytułów jak Pośród gwiazd, Pola zieleni czy Freedom. Mnóstwo kart, sporo kości i budowa miasta to jej podstawowe atrybuty. Czy wszystkie te elementy łączą się jednak w ciekawą całość? Wydawnictwo Bard uważa, że tak, i dlatego wydali Dice City w Polsce. Zobaczmy więc, czy gra ma szansę spotkać się z takim zainteresowaniem graczy, żeby również dodatki wyszły w naszym rodzimym języku.
Czy Opowieści Niesamowite…są niesamowite? 🙂 Garść wniosków od fana Robinsona. Premiera na tegorocznym Pyrkonie.
Concordia to jeden z moich ulubionych tytułów. W recenzji dałem jej ocenę maksymalną, a pozostałe gry od Maca Gerdts’a również sobie cenię. Do Concordii wyszły dwa duże dodatki i masa nowych map. Zmieniają one niewiele, są w większości tylko nowymi planszami i wiecie co? Mam prawie wszystkie. Zaczynając zabawę z Concordią byłem jednak zagubiony. Nie wiedziałem w co warto zainwestować na początku, a co ewentualnie zostawić sobie na później. Mam nadzieję, że ten tekst pomoże Wam w wyborze ewentualnych rozszerzeń do tej świetnej gry. Czytaj dalej
Każdy lubi władzę. Lubią ją ludzie, lubią też zwierzęta. Dlatego, w pewnym ZOO zwierzęta stwierdziły, że czas coś zmienić i wprowadzić do ogrodu demokratyczne rządy. Tak narodziła się Zookracja czyli gra Zoocracy.
Minęło cztery miesiące od kiedy te szczury mnie wygnały. Było to równoznaczne z egzekucją. Nikt nie wierzył w to, że uda mi się przetrwać. Łącznie ze mną. A jednak, ale jestem tu – żywy. Po tygodniach wędrówki natrafiłem na opuszczone więzienie – tak mi się wtedy wydawało.
Klasyk. Jedna z najlepiej ocenianych gier w historii. Dzisiaj o starciu: Związek Radziecki kontra USA.
Kolejne numery Rebel Times miałem wrzucać na bieżąco, niestety początek kwietnia trochę przespałem. Numer dostępny jest już od tygodnia, a w nim moja recenzja Sentient, czyli cyberpunkowej (meh) gry kościanej (yay!). Warto zauważyć, że sam miesięcznik przeszedł spory lifting, m.in. przywrócono pionowy układ tekstu, dzięki czemu wygodniej powinno się go czytać na komórkach 🙂 Poniżej kilka cytatów z recenzji i oczywiście link do całości.
Z odcinka na odcinek się rozrastamy – dzisiejszy podcast sponsoruje liczba 5, bo aż tyle osób usiadło przed mikrofonem. Rozmawialiśmy dlaczego The Mind to gra, pomimo ogólnej opinii że nią nie jest, o taktyce i strategii w Na Skrzydłach, co SeaFall zrobił lepiej niż Pandemic Legacy i dlaczego czujemy się oszukani przez Toma Vasela (zdradzimy tylko, że nie zdarzyło się to tylko raz). Krótko mówiąc jest wesoło (ostrzeżenie dla osób słuchających na słuchawkach 😉 ) bo rozmawiamy o grach, z którymi wiązaliśmy duże nadzieje, ale na sam koniec nas rozczarowały.
Dzisiaj gra z historią. Graliśmy w nią z chińskimi znaczkami, graliśmy w nią z niemieckimi napisami, a teraz w końcu doczekaliśmy się rodzimego wydania. To jak w końcu Dochodzenie sprawuje się, kiedy konkurencja na rynku gier social deduction jest gęsta i bezlitosna? Zapraszamy do słuchania.
O Wolfgangu Warschu w 2018 roku zrobiło się głośno. Sporą popularność zdobyli jego Szarlatani z Pasikurowic, ale wcześniej stał się znany szerokiej publiczności jako autor The Mind. Nominacje do Spiel des Jahres, czy Tric Traca muszą działać na wyobraźnię. Co więcej The Mind został absolutnym zwycięzcą nagród Golden Geek 2018: niespodziewanie wygrał w kategorii gry karcianej, kooperacyjnej i imprezowej. Szukając właśnie nowej gry imprezowej to właśnie ten tytuł zwrócił moją uwagę. Na początek mogę Wam zdradzić, że imprezówką The Mind nie jest. Co więcej mam wątpliwości, czy w ogóle nazywać ten tytuł grą.