Ile historii można nauczyć się z gry planszowej? Czy o aferze Watergate można nauczyć się z niej więcej niż z Forresta Gumpa? Ile żywotności jest w małym pudełku z kilkudziesięcioma kartami? O tym w dzisiejszym odcinku. Zapraszamy do słuchania.
Recenzja Podwodnych Miast wzbudziła wiele kontrowersji wśród części moich czytelników! Właściwie to czytelniczek, a dokładnie jednej. Na szczęście Podwodne Miasta przetrwały to poważne zagrożenie, dzięki czemu mogę bez reszty oddać się recenzji od dawna wyczekiwanego dodatku mojej ulubionej gry planszowej.
Dziś przeniesiemy się do Babilonii za czasów Nabuchodonozora II. To tylko jakieś 2600 lat wstecz. W tych czasach i miejscu będziemy starali się jak najlepiej prosperować wysyłając w teren swoich chłopów i możnych. Wszystko dla punktów zwycięstwa. Oto Babylonia.
Moja przygoda z Osadnikami: Narodziny imperium rozpoczęła się wiele lat przed ich oficjalną planszówkową premierą. Jestem na tyle młody, żeby ogarnąć, do czego służy przycisk Netflixa na pilocie TV, a jednocześnie na tyle stary, żeby pamiętać czasy Commodore i Amigi. To właśnie wtedy narodziła się historia serii kultowych gier komputerowych The Settlers, w których główne role odgrywali charakterystyczni i bardzo sympatyczni mali osadnicy, krzątający się przy swoich obowiązkach bez zmęczenia i chwili wytchnienia. Przyznaję bez bicia, że The Settlers to jedna z moich ulubionych gier czasów młodości.
Równo 100 lat temu, dokładnie 12. października 1920 roku, Wojsko Polskie wkroczyło do Mińska, wyzwalając go z rąk Armii Czerwonej i spod kurateli Bolszewików. Tego samego dnia delegaci Rządu Rzeczpospolitej i Rosji Sowieckiej podpisali rozejm, kończąc działania zbrojne trwającej od 14. lutego 1919 roku wojny polsko-bolszewickiej. Świętując stulecie wygranej wojny, od dłuższego czasu ogrywaliśmy najnowszą grę autorstwa Michała Sieńko, czyli Bitwę Warszawską.
To już 6 lat odkąd pierwszy raz poprowadziliśmy nasze małe imperia ku chwale i jabłkowej (lub pomidorowej) potędze 😀 A gdyby liczyć nasze pierwsze spotkanie z mechaniką 51 Stanu, stuknie równo dycha – ależ ten czas galopuje! Można śmiało powiedzieć, że to już całkiem spory kawałek naszej planszowej historii…
Historia tej gry to prawdziwy rollercoaster. Udana kampania na Kickstarterze, udana kampania na Zagramw.to, a potem upadek wydawcy i skazanie na niebyt. Ale Dzięki staraniu autorów i nowemu wydawcy, czyli IUVI Games, Solar City ujrzało wreszcie światło dzienne.
Solar City to gra kafelkowa obierająca sobie za temat budowanie miasta. Że niby to już było? Ale czy było podane tak, że łamie tęgie głowy lub tak, że żadna rozgrywka nie przypomina poprzedniej? Oto pojawia się Solar City, gra opowiadająca o budowaniu zielonego miasta przyszłości. I raczej nie jest to opowieść dla grzecznej familii przy niedzielnym stole. Solar City to kafelkowa gra dla bardziej wyrobionych graczy. Czytaj dalej
Dzisiejsza recenzja będzie wyjątkowa i to z kilku względów. Ważnym, ale z pewnością nie najważniejszym jest pierwsza rocznica działalności bloga, która miała miejsce w wakacje, o czym kompletnie zapomniałem. Żona stwierdziła, że Stare Kości traktuję równie nieodpowiedzialnie, jak nasze małżeństwo, dlatego obie rocznicę mam w … Chciałbym to zdementować, naprawdę zależy mi na blogu! 🙂 .
Kolejny dodatek do podstawowego Brzdęka wylądował! Zagraliśmy! Gadamy! I zapraszamy do słuchania!
Czy gra historyczna może być niezgodna z historią?
– Towarzyszu, przegrywamy na froncie południowym i północnym. Żołnierze są zmęczeni i głodni. Szanse na zwycięstwo coraz mniejsze.
– Sobaki! – Stalin spojrzał na mnie z pogardą. – Kazałbym wyrzucić wszystkich z okopów. Niech idą na szpicę.
– Pierwsza linia frontu? – Pobladłem z przerażenia. – Tam nikt nie przeżył.
– Rosja to dumny naród. I duży. – Stalin w zadumie pochylił się nad mapą. – Zyskalibyśmy przewagę. I wygrali tę bitwę…
Dotychczas Lucky Duck Games mogło być kojarzone w Polsce z rewelacyjnych Kronik Zbrodni, wydawanych w kraju przez FoxGames. Gra była przeze mnie bardzo chwalona, a niedawno miałem okazję poznać prototyp jej następczyni, czyli Kroniki Zbrodni: Seria Millenium. Jej ogłoszenie było pierwszym sygnałem wejścia „kaczek” na rodzimy rynek, a we wrześniu mogliśmy zobaczyć pierwsze wydane przez nich gry. Na Novą Lunę jeszcze przyjdzie pora. Zacznijmy od afery, która przedwcześnie skończyła prezydenturę Richarda Nixona. Skupmy się na Watergate. Czytaj dalej
Czas na kolejną grę planszową opartą o grę wideo, choć tym razem jest to tytuł przenoszący na stół całą rodzinę gier znaną jako MOBA. Do tego tematu podchodziło już kilka innych planszówek, z różnym efektem. Czas więc zerknąć jak udało się to naszemu dzisiejszemu bohaterowi, czyli grze ELO Darkness.
Tydzień temu turlaliśmy kostkami, więc w tym tygodniu dla równowagi pobawimy się grą o zaciąganiu pożyczek i liczeniu pieniędzy. Nie ma lekko, we współczesnym świecie mody. Zapraszamy do słuchania. Czytaj dalej
Nie samymi grami człowiek żyje… czasem potrzebuje gadżetów do tych gier. Scythe jest jedną z moich ulubionych planszówek i mam do niego dużo dodatków (chociaż nie wszystkie). Już dawno przestałem się mieścić ze wszystkim w pudełku od podstawki (to nie jest takie trudne), ale gorzej, że rozkładanie gry zaczęło zajmować bardzo dużo czasu. Tutaj z pomocą mam nadzieję przyjdzie mi Legendary Box.
3.. 2.. 1.. Rozpoczynam symulację projektu „Pangea”. Cofamy się o 290 mln lat do okresu Permu. Waszym zadaniem jest ewoluować i przetrwać sterowaną gromadą fauny paleozoicznej. Gromady testowe to: Bezkręgowce, Płazy, Synapsydy i Zauropsydy. Eksperyment przeprowadzimy w oparciu o założenia ewolucji poprzez dobór naturalny. Symulacja zakończy się wielkim wymieraniem permskim. Po zakończeniu poproszę o przedstawienie wniosków. Czy są jakieś pytania?
Czas jakiś temu zasmakowałem w jeździe po asfaltowych torach. Dziś zmieniam otoczenie i z asfaltu przenoszę się na otwarte szutrowe tory, gdzie nie zawsze pierwszy na mecie wygrywa. Bo tu ważny jest czas przejazdu. Oto Rallyman: DIRT.
Scythe to jedna z moich ulubionych gier. My Little Scythe o którym już kiedyś nakręciłem materiał, to świetna wersja dla trochę młodszych graczy. W zasadzie jest w niej wszystko co w dużej wersji, ale odpowiednio dostosowana do młodszego odbiorcy. Od początku było wiadomo, że dostaniemy dodatek – w wyprasce były dwa miejsca na dodatkowych poszukiwaczy. Niestety na tę chwilę chyba nie zapowiada się żeby dodatek Pie in the Sky, wyszedł po polsku. ALEE – jak za chwilę pokażę – jeżeli przygotujecie jakąś ściągę do angielskich tekstów w grze, to możecie spokojnie dołączyć angielskojęzyczny dodatek do polskiej wersji My Little Scythe.
Prosimy nie regulować odbiorników. Tak, trafiła nam się ostatnio gra z dużą ilością kostek i plastiku. Tak, spędziliśmy przy niej zaskakująco dużo czasu. Tak, podejdziemy do tej recenzji na poważnie i bez smucenia, że ameri jest złe, bo nie ma optymalizacji. Zapraszamy do słuchania.
Projekt Leeghwatera, dodatek do gry Barrage, wprowadza do rozgrywki kilka nowych elementów. Są to przede wszystkim nowe miejsca akcji – plansze prywatnych inwestycji oraz zagranicznych zleceń, umieszczane podczas gry obok planszy zarządu i biura patentowego. W pudełku znajdziemy też kafle czterech nowych dyrektorów wykonawczych oraz planszę kolejnej spółki – Niderlandów. Jak te wszystkie komponenty komponują się z grą podstawową? Czytaj dalej