Wielkimi krokami zbliżają się Targi Essen 2025, a ja nadal nie wygrzebałem się z gier, w które zaopatrzyłem się przy okazji zeszłorocznych targów. Trzeba się tym zająć i wyjść na prostą przed kolejnymi zakupami. Zaczynamy od robienia biznesu z Portugalią. Oto Stephens.
W poszukiwaniu dobrego trick-takingu gotowa jestem urządzić zimę w lipcu. Karcianka, która tematycznie nawiązuje do Opowieści wigilijnej Dickensa zaprasza nas do świata skąpca Scroodge’a oraz odwiedzających go duchów z przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Tyle wystarczyło autorowi, którym jest Taiki Shinzawa, by stworzyć grę, w której podróżujemy w czasie, zagrywając karty a to w przyszłości, a to w przeszłości – lecz zagrane karty rozpatrujemy już zgodnie z właściwą chronologią. Ghosts of Christmas to trick-taking oparty o typowe cechy gatunku, w którym czas odgrywa kluczową rolę, a błędy przeszłości będą miały swoje konsekwencje. Czytaj dalej
Żadna ilość kolorów niebieskiego i fioletowego nie przekona mnie, że plansza na którą patrzę jest wnętrzem komputera a nie podziemnymi lochami. Szczególnie, że po planszy biegają plastikowe figurki. O proszę, ten jegomość ma nawet kopyta i rogi. Wiem jak wygląda Minotaur i nikt nie wmówi mi, że to jakiś firewall. Zapraszamy do słuchania.
Lipiec zamykam, kończąc zadanie powierzone przez moich Patronów. Innymi słowy dziś na kanał wjeżdża trzecia z gier wybranych w ankiecie na tak zwany Fast Track (szczegóły znane Patronom). Oto Bruxelles 1893: Belle Epoque.
„No i nie podobasz mi się”, powiedział Dario grany przez Jana Frycza. Czy siedział z nami przy stole podczas naszej partyjki w Warcrafto-Herosów? Absolutnie nie, ale pan Frycz za tę rolę powinien otrzymać wszystkie nagrody oferowane przez polskie kino i każdy moment jest dobry, aby o tym przypomnieć. Spokojnie, koniec dygresji, o grze też będzie. Zapraszamy do słuchania.
Zwykle recenzenci gonią za nowościami. Bo tego się od nich oczekuje. Mówienia o tym co właśnie pojawia się na rynku, żeby można było czegoś się o nowych grach dowiedzieć. Zupełnie zapomina się o klasykach. Ale nie dzisiaj. Oto Lords of Waterdeep.
Tajni agenci pracujący dla rywalizujących agencji wywiadowczych podejmują się niebezpiecznych misji, próbując przechytrzyć przeciwnika. Pragną uniknąć przy tym nadmiernego rozgłosu, jednak to właśnie punkty rozgłosu mogą przynieść im zwycięstwo. Mała karcianka Kompromat od wydawnictwa Helvetiq, autorstwa Adama Portera i Roba Fishera, przeznaczona jest dla 2 osób na około pół godziny rozgrywki. W niewielkim podłużnym pudełeczku znajdziemy 57 kart, na które składają się karty misji oraz dwie talie kart wyposażenia obu agentów oraz żetony rozgłosu. Całość zabawy oparta jest o reguły tradycyjnej gry karcianej Oczko, znanej też jako Blackjack, ale z tak fajnymi twistami, że warto o niej napisać choć dwadzieścia jeden słów. Albo i więcej. Czytaj dalej
Komunikacja publiczna. Wiele osób używa jej jako głównego środka transportu. Wiele osób ma jednak do niej spore zastrzeżenia. Punktualność, możliwości dojazdu, liczba przesiadek i tym podobne. A jak wygląda komunikacja miejska według Splottera? Oto Bus.
W dzisiejszym odcinku Ciuniek tłumaczy Windziarzowi fragmenty twórczości Brandona Sandersona. A potem we dwóch rozmawiają o grze, w której postacie zjadają metale i chodzą po mieście w całkowicie niepraktycznych ale fajnie wyglądających na ilustracjach płaszczach. Zapraszamy do słuchania.
W wielu grach wysyłamy ludzi w kosmos. Głównie w celach podboju innych planet i eksterminacji przeciwników. Czasem są to cele badawcze, kiedy próbujemy zgłębić tajniki Wszechświata. Ale dziś będziemy ich po prostu wysyłać na wycieczki. Oto Galactic Cruise.
Wydawnictwo Nasza Księgarnia wznowiło klasyczną i docenianą dwuosobową grę Reinera Knizii sprzed dwudziestu pięciu lat. Zaginione miasta: Pojedynek w odświeżonej szacie graficznej i z dodatkowym wariantem Kamienie milowe, wciąż są grą przeznaczoną na około 30 minut rozgrywki i opartą o zagrywanie kart oraz zabawę z ich losowym dociągiem. To w dużej mierze gra typu push your luck, w której musimy szacować prawdopodobieństwo dobrania określonych wartości kart, obserwować rywala, ryzykować i ścigać się z czasem. Czytaj dalej
Czasami gra bierze nas z zaskoczenia. Tak właśnie było w tym wypadku: nikt się niczego nie spodziewał, a przyjemność pojawiła się organicznie. Czy na dłużej? Zapraszamy do słuchania.
Dziś czas na coś nowego. W sensie nie tyle na nową grę, co na nowy format na kanale. Nazwałem go roboczo Strzał z Planszy. Będę w nim opowiadał o grach, które z różnych powodów nie załapały się na „pełny” materiał. Zapraszam na pierwszy odcinek. Kiedy będą kolejne? Nie wiem. Jak będzie trzeba, to się pojawią.
Tak, wiem że ta gra jest niedostępna, a za egzemplarz z drugiej ręki płaci się jak za zboże. Ale mam, gram i do tego moi Patroni poprosili, żebym coś o tej grze nagrał. To nagrywam. Oto Zakazane Gwiazdy.
Psychoanaliza nie jest tematem, który przychodzi jako pierwszy na myśl kiedy słyszymy o gracz planszowych. Przynajmniej nie dosłownie, bo przy naszych partiach w Dixit działy się różne rzeczy. Ale to nie jest temat dzisiejszego odcinka. Zapraszamy do słuchania.
Ludzie lubią spędzać czas w swoich ogródkach. Pielęgnują je, starają się aby były przyjemne dla oka. Potrzebny jest do tego czas i pewien pomysł. Dziś zajmiemy się jednak ogrodami, których rozbudowa jest nieco trudniejsza, niż takiej zwykłej działki. Oto Babilon.
Emocje jak na grzybach. Tak zwykle mówimy, kiedy nas coś potężnie wynudziło i wolelibyśmy oglądać jak schnie farba, niż znowu uczestniczyć w takiej aktywności. Pytanie, czy gra o grzybach potrafi wzbudzić żywsze emocje? Oto Mycelia.
Seria Smart Games, w Polsce konsekwentnie wydawana przez IUVI Games, może poszczycić się już ponad 80 tytułami. Składają się na nią gry – łamigłówki, gry logiczne, gry przeznaczone dla jednego gracza. Niektóre przeznaczone są głównie dla dzieci, inne to gry magnetyczne, klasyczne i kompaktowe. Dziś zamieszczam krótki wpis o jednej z nich: jednoosobowej łamigłówce Diamentowy kod. Gra zawiera 80 zadań o rosnącym poziomie trudności i zainteresuje także osoby dorosłe. Czytaj dalej
Tajemnicza wyspa gdzieś daleko, spowita mgłą. Niezwykłe i równie tajemnicze istoty, które na niej żyją. I banda podróżników, próbująca je łapać i wykorzystywać do własnych celów. Brzmi jak Pokemony? Może, ale to Wondrous Creatures.
Wielkie fabryki. Rozrastające się miasto. Tramwaje ciągnięte przez dziwne robaki. Galopująca elektryfikacja. Handel z innymi miastami Niesamowita Megamaszyna unosząca się nad tym wszystkim. A dookoła masa wkurzonych Yokai. Oto Daitoshi.