Biorąc pod uwagę, że od prawie miesiąca gramy niemal wyłącznie w Chaos w Starym Świecie, musieliśmy sięgnąć do wspomnień. Było w zeszłym roku wiele gier, które zagraliśmy, a o których nie pogadaliśmy. Nadrabiamy te zaległości. Zapraszamy do słuchania.
Od dawna twierdziłem, że Eclipse jest do bani. Ale wszyscy krzyczeli, że nie mam racji, że grałem tylko w pierwszą edycję, że druga dużo zmienia. No to zagrałem w drugą edycję i wiecie co? Zaraz Wam powiem i może się Wam to nie spodobać. Oto Eclipse: Drugi Świt Galaktyki.
Dziś zajrzymy pod powierzchnię słonego jeziora w Kalifornii. Poszukamy tam szczęścia i pieniędzy. No dobra, głównie pieniędzy. I punktów zwycięstwa. Wszystko dzięki solance, litowi i energii geotermalnej. Oto Salton Sea.
Gra jest brzydka, temat pretekstowy i bez znaczenia, autorem jest Stefan Feld, wydawcą: Alea. Czyżbyśmy cofnęli się w czasie o dwie dekady? Absolutnie nie! Czy wydawcy testują wydawanie paździerzu pod płaszczykiem nostalgii, czy tak jak dwadzieścia lat temu pod nieatrakcyjną powierzchownością kryje się kamień szlachetny? Zapraszamy do słuchania.
Ogród jest pełen niesamowitych rzeczy. Na odważne mrówki czekają skarby zostawione przez ludzi. Czekają pożywienie i liście. Ale czekają też wrogowie. A oprócz ogrodu jest też mrowisko, które trzeba utrzymać, larwy, o które trzeba zadbać i Królowa, której trzeba słuchać. Oto Ants.
Dzisiaj zaglądamy do zielonej głowy naszego ulubionego, zielonego Niemca. W pierwszej kolejności wyciągnęliśmy z niej dziwną grę w-sumie-licytacyjną-ale-bardzo-na-około o kontrolowaniu losowego miasta (trafiło na Nowy Jork). Następnie znaleźliśmy nietypową grę wziątkową odważnie przebijającą ścianę liczb naturalnych wchodząc w przestwór liczb całkowitych. Zapraszamy do słuchania.
Kiedy w grze pojawiają się takie rzeczy jak Galaktyczny Senat, Obcy, Technologie, czy Piraci, to wiadomo, że może być srogo. Kiedy okazuje się, że jest to euras, za którego jest odpowiedzialny Daniele Tascini, to wiesz, że tam nic nie może pójść źle. Oto Transgalactica.
Dziś pochylamy się nad kolejnym przykładem bezczelnego odcinania kuponów. Wydawca trzyma z pewnością w zanadrzu grę kościaną, wykreślankę i grę legacy (lub ich połączenie), ale nie oznacza to automatycznie, że pochodne są z automatu złe. Nie we wszystkich przypadkach. Zapraszamy do słuchania.
Gra Eternal Decks to tytuł, który w ostatnich tygodniach stał się przebojem serwisu BoardGameGeek okupując pierwsze miejsce listy najgorętszych premier. To gra kooperacyjna, którą gracze rozpoczynają ze skromnymi taliami pięciu kart reprezentującymi ich życie, zaś celem jest wykonanie zadań danego etapu zanim ktokolwiek pozostanie bez kart na ręku. Pomocą w rozgrywce służą legendarne postacie ze światowych mitologii – od Minotaura po Dżina – które drzemią sobie w zakamarkach tego fantastycznego świata. Pierwszym zadaniem graczy jest dotrzeć do nich: wspinając się na górę, schodząc w ciemne wnętrza jaskini, czy błądząc po lasach, bagnach lub pustyniach, a następnie obudzić, by zyskać najdroższy skarb: nową talię kart, która przedłuży życie jednego z grających. Kłopot w tym, że taki świeżo obudzony stwór lekko się irytuje przerwaną drzemką i rzuca na graczy klątwę… Czytaj dalej
Kosmos, ostateczna granica… zaraz, tak zaczynał się wstęp poprzedniego odcinka. Ale Kosmos się nadal zgadza, chociaż po tej stronie Odry to raczej powinna być Galakta. Mniejsza. Rżniemy w karcioszki i zapraszamy do słuchania.
Rezerwat to gra kafelkowa upraszczająca mechanizmy znane z bestsellerowej gry Ark Nova, w której tworzymy własne zoo. Jest grą średniozaawansowaną, w której główny nacisk położono na układanie kafelków w odpowiednich kombinacjach i właściwym sąsiedztwie oraz korzystanie ze zdolności budowanych kafli. Jej autorem jest Mathias Wigge, a w Polsce gra wyszła pod szyldem Portal Games i przeznaczona jest dla 1 do 5 graczy.
Czy Rezerwat jest tylko próbą odcinania kuponów od sukcesu starszej siostry, czy też jest dobrym samodzielnym projektem? Czytaj dalej
Zakładanie imperium Inków, było dość ciężkim zadaniem. Ayarowie podróżowali w stronę Cuzco w poszukiwaniu żyznej ziemi, na której można by się osiedlić. Po drodze spotykały ich dość niemiłe rzeczy. O tej podróży mówi gra Ayar: Children of the Sun.
Kosmos, ostateczna granica… znaczy Krawędź. Dzisiaj porozmawiamy sobie o grze dużej, ale nieprzesadnie. Skomplikowanej, ale nie do końca. Konfrontacyjnej w stylu 4X, ale niezupełnie. A może zupełnie nie? Zapraszamy do słuchania.
Cywilizację można tworzyć na różne sposoby. Można zarządzać wojskami, ludźmi, zasobami i mnóstwem różnych elementów. Ale można też zrobić to bardzo prostymi środkami. Oto Altay: Świt Cywilizacji.
Nowa Ziemia, czyli najnowsza propozycja od Wydawnictwa Nasza Księgarnia, autorstwa Reinera Knizii, to gra dla 2 do 4 graczy na jakąś godzinkę rozgrywki. Wyjątkowo piękna okładka gry zaprasza do ciekawej solarpunkowej scenerii świata odbudowywanego po apokalipsie – jednak tak po prawdzie, to żadnego tematu w Nowej Ziemi nie uświadczymy. To dość abstrakcyjna gra typu area control z dwoma wariantami rozgrywki. Jedna strona planszy przedstawia mapę Szkocji, druga – Irlandii. I choć po lekturze instrukcji można sądzić, że warianty owe różnią się nieznacznie, to wrażenia z rozgrywek po obydwu stronach mapy mam zgoła inne. Czytaj dalej
Moonrakers od IV Studio przyciągnęło moją uwagę pomysłem, mechanikami i wykonaniem. Kiedy zobaczyłem, że wychodzi kolejna gra w tym uniwersum, tym razem worker placement, to stwierdziłem, że chcę to zobaczyć. Czy było warto? Oto Brink.
Zazwyczaj nie rozmawiamy o grach, które jeszcze nie ufundowały się na wspieraczkach. Przede wszystkim dlatego, że nikt nie prosi, ale nawet gdyby ktoś poprosił, to wykpilibyśmy się brakiem czasu. Jednak wyjątkowo nastąpił zbieg wypadków, który wepchnął pokazowy egzemplarz tej gry w nasze ręce. Zapraszamy do słuchania.
The Light in the Mist to kolejna propozycja gry z zagadkami wydana przez PostCurious. Gra jest o tyle unikalna, że stanowi ją właściwie tylko talia kart tarota. Łamigłówkami są Wielkie Arkana: dwadzieścia dwie karty-zagadki, od Głupca do karty Świata, do których rozwiązania posłużą wskazane karty Małych Arkanów. Rozwiązaniem każdej z nich będzie słowo lub słowa, które znajdziemy w skorowidzu na końcu załączonej książeczki, z odsyłaczem do konkretnego paragrafu. Kolejne paragrafy poprowadzą nas przez historię, która toczy się w tle: opowieści o poszukiwaniu zaginionej przyjaciółki. Rozgrywka obraca się wokół podobnych pomysłów, jak opisywana tydzień temu The Emerald Flame, ale The Light in the Mist jest grą bardziej kompaktową w graniu i wciśniętą do malutkiego pudełeczka. Czytaj dalej
Coraz dłuższe wieczory sprzyjają rozwiązywaniu zagadek. Dziś mam dla Was opowieść o grze, którą uważam za jedną z najlepszych w kategorii gier dedukcyjnych, czy gier z zagadkami i łamigłówkami. Przy okazji jest też chyba jedną z najdroższych gier tego typu, a to zawdzięcza swej szczególnej zawartości. The Emerald Flame, której autorką jest Rita Orlov, wydana została przez Wydawnictwo PostCurious w 2021 roku. PostCurious od kilku lat specjalizuje się w tworzeniu gier opartych na rozwiązywaniu zagadek, z pogranicza escape room-ów, wykorzystujących unikalne komponenty i pięknie zilustrowanych, zanurzonych w tematach tajemnicy, fantasy, czy mitologii. Czytaj dalej
Samotne godziny spędzone na łajbie z wędką w dłoni. Czasem gdzieś zamajaczy inna łódka. Pod powierzchnią wody czekają ryby. Ale nie tylko. Bo czai się tam również coś, co potrafi pomieszać zmysły. Oto żywot rybaka w Deep Regrets.