The Artemis Projekt to dzieło Daryl Chow i Daniela Rocchi, dwojga raczej mało znanych projektantów, którzy w planszówkowym biznesie stawiają dopiero pierwsze kroki. Grand Gamers Guild — wydawnictwo które, stoi za tym projektem jest niemal równie anonimowe co autorzy, a ich pozycję wydawnicze można policzyć na palcach jednej ręki. Swoista mieszanka braku doświadczenia z … brakiem doświadczenia 🙂 .
Czy takie połączenie wróży coś dobrego? Sprawdźmy!
O Dziedzictwie Frankensteina (podtytuł) słyszeliśmy jakiś czas temu od panòw z The Dice Tower. Chwalili mechanikę gry, jednak twierdzili, że tematyka jest zbyt mroczna. Musiałam się przekonać jak to jest naprawdę.
W tym odcinku po dłuższej przerwie zapraszamy na odcinek, w którym omawiamy Essen 2019 i następujące gry:
Chytrogród to gra, której miałam przyjemność patronować. Dziś trzymam w ręku pudełko z grą. Pachnące nowością, jeszcze bez śladów użytkowania. Czytaj dalej
Dawno nie było jakiejś uczciwej topki, prawda? Przy okazji Falkonu w Lublinie postanowiliśmy sięgnąć znowu po ten format. A że motywem przewodnim konwentu było SF, postanowiliśmy rzucić okiem na to, jak nauka i fikcja odbijają się w naszym planszówkowym świecie. Czy SF to tylko statki kosmiczne i rzucanie kostkami, czy w przestrzeni można też policzyć sobie zasoby w stylu euro? Zapraszamy do słuchania.
Czy można mieć za dużo gier? Kiedy zaczynałem przygodę z nowoczesnymi planszówkami nie było klubów, kawiarni, stowarzyszeń planszowych. Gry były trudno dostępne i do tanich nie należały. Marzyłem wtedy o własnej kolekcji, rzędzie regałów z równiutko poustawianymi pudełkami. Dzisiaj mam jeden taki regał w salonie. I wystarczy. Za dużo gier ma człowiek wtedy, kiedy przestaje w nie grać. Z fazy grać do mieć łatwo przejść. Wtedy spora część graczy postanawia zrobić czystkę w kolekcji. I przydają się kiermasze. Czytaj dalej
Nowe wydanie Wysokiego Napięcia – Wersja Doładowana wprowadza pewne zmiany. Nie ma jednak sensu opisywać konia – każdy widzi jaki jest. Dlatego tutaj przedstawię tylko różnice między wersjami i moje wrażenia odnośnie ich konsekwencji.
Recenzje, recenzje, recenzje – możesz od nich uciekać, ale one i tak Cię dopadną. Dziesiątą partią zawloką do krainy śmierci, rzucą smoczycy na pożarcie, postawią na pierwszej linii obrony, twarzą wprost na strzał … z blastera! A gdy odwrócisz się na chwile, by zagrać w coś, co niedawno kupiłeś, zamrożą w karbonicie i sprzedadzą za kilka kredytów. Takie są recenzje. Nie znają litości, czyhają na twój czas, męczą twoich znajomych kolejnymi partiami, alienują wariantem solo, a wszystko w imię czego? Rzetelności? Poklasku? Deadlineów? Ehh, recenzje – nigdy się nie zmienią… Czytaj dalej
Jeśli choć trochę mnie śledzicie, to wiecie, że Sub Terra jest jednym z moich ulubionych kooperacji. Nie bez powodu zatem wsparłam na KS drugą grę z tej serii. Udało mi się też zdobyć kopię recenzencką, więc podzielę się z Wami zasadami, a Wy macie 5 dni na podjęcie decyzji.
Diuna! Ludziki na planszy i legendarne uniwersum. Musiałem sprawdzić!
Do tej recenzji zabierałam się bardzo długo. Powody do tego były dwa – pierwszy to hype, jaki ta gra osiągnęła; drugi – moje niezdecydowanie i ciągłe przeciąganie liny pomiędzy 'uwielbiam’ a 'ale to niezbalansowane’.
Październikowe podsumowanie miesiąca.
O Minerałach usłyszeliśmy po raz pierwszy tuż przed UKGE 2018, i tam też pierwszy raz rozegraliśmy partię. I potem było 16 miesięcy ciszy, aż tu nagle Minerały pojawiły się na naszym progu!
Jak sprawić, żeby lista Top 10 była najbardziej subiektywna pod Słońcem? Oprzeć ją wyłącznie na emocjach. Oto Top 10 gier, które wywołały u mnie największe emocje.
Oglądaliście jakiś film z serii Oszukać przeznaczenie? Grupa osób usiłuje uciec przed śmiercią. Kostucha dopada jednego po drugim, na skutek splotu pozornie nieistotnych wydarzeń. Rozleje się woda, strzeli jakiś zaczep, ktoś wystraszy gołębie i chłopak dusi się w łazience inny zostaje rozcięty na pół. Podobny zestaw niepozornych zdarzeń spowodował jedną z największych awarii w historii USA.
Kompania Braci to, obok The Wire i Babylon 5, jeden z moich ulubionych seriali wszechczasów. W dużej mierze odpowiada za moje zainteresowanie taktycznymi grami wojennymi. Niestety dotychczas trafiałem na gry wojenne, które miały według mnie dość istotny mankament. Fabularnie polegały na kierowaniu masą jednostek, a mechanicznie były dość skomplikowane i trwały zbyt długo. Ostatnio ponownie obejrzałem superprodukcję HBO i szukałem gry na poziomie plutonu. Chciałem poprowadzić niewielki oddział, skończyć potyczkę w ciągu godziny i łatwo tłumaczyć zasady graczom niewojennym. Wreszcie trafiłem na tytuł, który wydawał się spełniać wszystkie moje wymagania – nowość autorstwa Davida Thompsona (twórcy między innymi Europe Divided i War Chest), czyli Undaunted Normandy.
W tym odcinku w rozjazdówce opowiadamy ze szczegółami o:
A na końcu wymieniamy nasze top7 gier na 4 osoby.
Nigdy nie byłam fanką negatywnej interakcji. Gry planszowe z założenia mają dawać mi radochę i relaksować. Ostatnio jednak okazało się, że zgniatanie pozytywnych emocji może być całkiem terapeutyczne.
Międzynarodowe Targi Gier Planszowych Spiel 2019 rozpoczynają się już za trzy dni, a moja lista zainteresowań powiększyła się o kolejne tytuły, w które chciałabym kiedyś przynajmniej raz zagrać. Szczególnie dobrze i bogato prezentują się takie nagłośnione już gry, jak: Alubari: A Nice Cup of Tea, Cooper Island czy Terramara. Ciekawa jestem też drugiej odsłony Marco Polo. Ale nie byłabym sobą gdybym nie szukała dalej i oto efekt tych poszukiwań. Czytaj dalej
Poznaj Gambit. A może z nami zagrasz? Spotkania w każdą środę w Gliwicach przy ul. Barlickiego 3 sala 33 (od 17.00 do 21.00)