100 to bardzo ładna liczba. Na urodziny życzy się 100 lat, 100 złotych to rozsądny budżet na przyzwoitą planszówkę. My setkę obchodzimy z okazji pojawienia się recenzji setnej gry. Zaczynaliśmy będąc podejrzewani o wytrwałość wystarczającą na nagranie 8 odcinków, z czego 6 tylko w głowie, nie na niewidzialnej taśmie. Ale jesteśmy, nagrywamy, recenzujemy, świętujemy 🙂
Poznaliśmy już rewelacyjna grafikę do polskiego wydania Zamków Szalonego Króla Ludwika, wydawnictwo Planszóweczka.pl ujawniło szczegóły specjalnego dodatku „Polskie Zamki”, a dziś zapraszamy do zapoznania się z polską instrukcją do gry. Przedtem jednak mamy jeszcze dla Was ciekawą informację: Ted Alspach, autor gry szykuje w tym roku dla wszystkich miłośników gry niespodziankę. Jak poznamy więcej szczegółów, to na pewno o tym napiszemy, a teraz zapraszamy już do lektury.
I znowu plany na bieżący miesiąc pojawiają się już po zamieszczeniu pierwszego materiału. No cóż. Takie życie.
Kostki, kostki, kostki! Co można powiedzieć o Vegas? To jedna z tych gier, o której okładka mówi wszystko. Kto lubi ciskać kości garściami ten wie, że tym tytułem musi się zainteresować. Kto szuka klimatu i przygody z krwi i kości… znajdzie tylko to ostatnie. Oglądajcie!
Pomysł na ten wpis zaczął mnie męczyć w momencie, gdy kilka tygodni temu czytałem recenzje Fields of Arle i raz po raz widziałem wtręty lub komentarze w stylu „po co kupować kolejnego Rosenberga, od Agricoli wszystko to to samo” albo „zagraj w jednego Rosenberga, to tak jakbyś zagrał we wszystkie Rosenbergi”. Postanowiłem się z tym stwierdzeniem rozprawić – w tę lub tamtą stronę. Ostrzegam jedynie lojalnie, że stężenie Rosenbergizmu w tym wpisie przekracza wszelkie cywilizowane normy.
Pan tu nie stał! – Demoludy to kontynuacja opowieści Egmontu o czasach PRL. Ta gra nie jest dokładnym odzwierciedleniem sytuacji w czasach komuny, a jedynie przybliża pewne zjawiska. Zresztą bardzo ciekawie opisane przez prof. Jerzego Kochanowskiego w broszurce historycznej, dołączonej do gry.
Duuuszki są jedną z bardziej znanych gier imprezowych. Połączenie prostej mechaniki ze świetnym wykonaniem dało grę, która podbiła serca niejednej rodziny. Egmont poszedł za ciosem i wydał drugą część, pod nazwą Duuuszki w kąpieli.
Tym razem – nieco wbrew wcześniejszym założeniom – postąpiliśmy w myśl zasady „Jak kocha, to poczeka”. Planowaliśmy rozwiązanie już w dzień po zakończeniu, a jednak z rożnych powodów zmusiliśmy Was do oczekiwania przez regulaminowe 7 dni …
Kajko i Kokosz: Wyprawa Wojów to nowa gra rodzinna wydana przez Egmont. Wydawca nie po raz pierwszy sięgnął do znanej i lubianej tematyki. Pierwszą wydaną grą był Kajko i Kokosz – Wielki wyścig Adama Kałuży, drugą Kajko i Kokosz – Wyprawa śmiałków Roberto Fraga.
Umówiłem się niedawno na wieczór z grami. Nic w tym nadzwyczajnego, gdyby nie to, że gospodarz wieczoru, niejaki Paweł, ma gust planszówkowy, bym tak rzekł – dokładnie odwrotny do mojego. Do tego stopnia, że stwierdził (tu cytuję): „Ostatnio zagrałem w Lords of Waterdeep, a to prawie euro. Poznaję wroga, żeby go lepiej zwalczać”. Cóż, ani na Rosenberga, ani na GoTa raczej szans nie było, ale znaleźliśmy wspólny mianownik w postaci karcianek – a konkretnie Race for the Galaxy, Innowacje i Na chwałę Rzymu.
Zdecydowanie za długo nie pisaliśmy na żadnym z naszych blogów (ZnadPlanszy, czy BGG), jak również nie przybliżyliśmy Wam w innej formie szczegółów naszych dalszych działań. Dzisiaj chcemy to zmienić, więc nadeszła pora na podsumowanie tego co się wydarzyło oraz tego co ma się jeszcze wydarzyć w naszym wydawnictwie w najbliższym czasie. Jak pewnie wielu z […]
Gra „Robinson Crusoe: Przygoda na przeklętej wyspie” Ignacego Trzewiczka jest wprost stworzona do wymyślania dodatkowych scenariuszy. Mechanizmy gry pozwalają zaadaptować je prawie do każdej stylistyki i tak naprawdę to tylko wyobraźnia autorów wytycza granice takich adaptacji. Wprawdzie sam autor gry publikuje co pewien czas kolejny scenariusz, to jednak spora część nowych przygód została stworzona przez samych fanów. Niestety dla części polskich graczy problemem może być ich wersja językowa. Na szczęście istnieje Internet i forum oraz grupa zapaleńców, którzy postanowili zrobić ich polskie tłumaczenia. Macie ochotę pokonać Lewiatana lub spotkać olbrzymie dinozaury? Nie boicie się przedzierać przez dziką dżunglę? Ucieczka przed zombie to dla Was chleb powszedni? A może chcecie poznać losy szalonego naukowca, który prowadzi eksperymenty na dzikich zwierzętach?
Dzisiaj będzie o powtarzalności w grach, ale nie w kontekście regrywalności, tylko w kontekście tego ile jest gier podobnych, bardzo podobnych albo wręcz takich samych. Przy tej ilości tytułów, jakimi jesteśmy zalewani (w momencie pisania tego wpisu prawie 75.500 tytułów na BGG) nie da się uniknąć kopiowania czegoś, co już wcześniej było. Czytaj dalej
W moje ręce wpadła kolejna pozycja z niedawnego wysypu SmartGames w Grannie. Tym razem to Kwadrylion, łamigłówka modułowa, która przypomina wprawdzie elementarną mechaniką wcześniejszy IQ FIT, ale w wykorzystaniu wyobraźni przestrzennej to zupełnie nowa jakość.
W podsumowaniu recenzji Fields of Arle Orions postawił dość kontrowersyjną hipotezę. Jakoby gra dawała pozornie wiele dróg zwycięstwa, ale i tak wszystkie one prowadzą do stawiania budynków. Zakładam, że wiele osób, które miały kontakt z grą bez większego wahania byłoby skłonnych się pod tym podpisać. Nie ukrywam, że ja też. Może nie tak skrajnie, że wszystko sprowadza się do budynków, ale część z nich ( zwłaszcza czerwone) są na wypasie. Czytaj dalej
Kilka dni temu we wpisie opisującym Fields of Arle wrzuciłem teorię, że w zasadzie sensowne wyniki da się w tej grze zrobić tylko koncentrując się na budynkach. Stwierdziłem teraz, że spróbuję sam tę teorię obalić – jeżeli by się udało, to odpadłaby jedyna negatywna uwaga, jaką miałem do tej gry. Z takim nastawieniem rozłożyłem Fieldsy do gry solo – miałem zamiar punktować maksymalnie na wszystkim innym, niż budynki.
Miałem ostatnio okazję zagrać u znajomego w krótką (30 min) grę słowno – karcianą, która urzekła mnie tak bardzo, że dzień później żegnałem się z pewną ilością środków na karcie, żeby za czas jakiś mieć własny egzemplarz. Mowa tu o grze Paperback, która jest swoistą mieszanką Dominiona i Scrabble. Brzmi dziwnie? Może. Gra się wybornie.
Donald X. Vaccarino nie po raz pierwszy nas nie zawiódł. Można by nawet powiedzieć, że wyprodukował grę dla swoich fanów. Bez kombinacji i eksperymentów zrobił po prostu to co potrafi najlepiej. Szybką karciankę, w której budujemy silnik żeby go wykorzystać jeszcze zanim będzie naprawdę dobry. Kto lubi Dominiona i Greeda z pewnością polubi i Temporum. Ale czy gra wytrzyma próbę czasu? Tego jeszcze nie wie nikt, aczkolwiek wątpliwości już się pojawiają. Oglądajcie!
W zeszłym tygodniu dostałem w końcu pudełko (w zasadzie pudło) z najnowszym ciężkim Rosenbergiem, czyli Fields of Arle. Miałem okazję pograć, więc teraz mogę się podzielić wrażeniami. Dla porządku zaznaczę tylko, że piszę z perspektywy eurosucharzysty, który lubi przeliczać kamienie na owce, potem owce na krowy, krowy na żarcie, a żarcie na PZ-ty. No i zdecydowanie lubi Rosenberga.
Na blogu autorki nowej oprawy graficznej gry Zamki Szalonego Króla Ludwika (Agnieszki Dąbrowieckiej), można zobaczyć kolejne przykładowe ilustracje dodatku „Polskie zamki”. A do tego projekt nowej okładki, która może zastąpi oryginalną… Tutaj nie ma co pisać, to trzeba oglądać i podziwiać!