Archive for category: Recenzja

​Co mi się w grze podoba?

• Sposób zarządzania kośćmi i ciężar ponoszonych decyzji. Ich pula zwiększa się lub maleje w zależności od etapu gry, a każda decyzja ma dla nas i naszych współgraczy ogromne znaczenie. Które kości zabrać, w jakiej kolejności i co z nimi zrobić? Jak to wpłynie na przeciwników i ich decyzje, co nam podbiorą, co zostawią? Jeśli do gry wejdą nowe kości, czy będą pasowały kolorem i wartością do naszych planów? Bywają momenty, w których presja decyzji wręcz przytłacza!
• Moim ulubionym aspektem gry są karty, nie tylko punktujące, ale również te, które wprowadzają asymetryczność, zapewniają dodatkowe zasoby lub jednorazowe umiejętności. Szkoda, że rozgrywka opiera się na nich w niewielkim stopniu. Zdobycie kart wymaga użycia kości akcji i zasobów, ale potencjalne korzyści są warte ceny, jaką przyjdzie nam za nie zapłacić,
• Koncepcja wagi i szal, na których kładziemy użyte kości jest bardzo tematyczna i przemyślana. Bywa istotnym czynnikiem, wpływającym nie tylko na wybór wartości kości, ale nierzadko nawet samej akcji. Kluczem do sukcesu jest równowaga, ponieważ tylko dzięki niej gracze mogą rywalizować o pierwszeństwo na torze kolejności. Oznacza to uprzywilejowaną pozycję przy wyborze bonusów, kości i akcji. Bywają w grze takie momenty, w których bycie pierwszym potrafi uratować nam skórę,
• Flow gry oparty na równomiernym rozwoju. Każdy gracz będzie starał się ukierunkować rozgrywkę, ale gra wymusza w pewnym stopniu rozwój na wielu płaszczyznach. Czasami z braku kości czy zasobów, innym razem dla optymalizacji punktowana. Filary, Budynki i Posągi uzupełniają się wzajemnie, zwiększając efektywność punktowania. Z kolei podnoszenie zadowolenia ludu, ma bezpośredni wpływ na dostęp do większej liczby kart, z którymi wiążą się bonusy i alternatywne warunki punktowania. Fajnie, tylko że zadowolenie może wzrastać, jeśli rośnie populacja, która jest z kolei zależna od rozbudowy infrastruktury itd,

↺

​Co budzi moje wątpliwości?

• Zarządzanie kośćmi jest spoko, ale generuje spore pokłady frustracji. To element definiujący nie tylko mechanikę gry, ale przede wszystkim naszą strategię. Grze towarzyszy nieustająca obawa, czy ktoś nam za chwilę nie… zabierze kluczowej kości, bez której sypie się cała strategia. W grze mamy tylko 16 akcji, wystarczy niewielkie spowolnienie naszych planów, żeby nie zdążyć odpowiednio zapunktować w połowie lub na koniec gry. Irytuje również losowość kości wyciąganych z worka, szczególnie pod koniec rozgrywki. Wiem, wiem, są przecież modyfikatory, ale jest ich tyle, co egipski kot napłakał, a czasami nawet one nam nie pomogą. W ostatnich turach to los często rozdaje nam kości,
• Gra sprowadza się zasadniczo do jednego – budowania. Bez znaczenia czy chodzi o Filary, Posągi czy Budynki, wszystkie wymagają zasobów, właściwych kości i odpowiedniego miejsca na planszy. Grając w Tekhenu mam poczucie, że w każdej grze robię niemal to samo, czasami tylko w nieznacznie odmienny sposób i oczywiście różnym kosztem. Prowadzi to do monotonii, która z każdą rozgrywką staje się coraz bardziej odczuwalna,
• W grze jest mało różnorodności za to sporo ograniczeń. Tak na prawdę ograniczna nas niemal wszystko. Dostęp do kości, zasobów akcji, kart i bonusów. Lubię gry z krótką kołderką, pod warunkiem, że dobre planowanie pozwoli się nią przykryć. Lubię uczucie dumy z dobrze podjętych decyzji i satysfakcję, że są moje. Tekhenu towarzyszą zazwyczaj inne uczucia — obawa, frustracja, rezygnacja, zwątpienie, a nade wszystko ulga, że pomimo wielu niewiadomych, uda mi się zrobić to, co zaplanowałem,
• Zasady są mało intuicyjne, poukładanie ich zajmuje sporo czasu. Nie pomaga średnio czytelna ikonografia, plastikowy obelisk zasłaniający istotną część planszy oraz ciągle przekładanie i zarządzanie kośćmi. Być może się czepiam, ale po kilku rozgrywkach, ułożenie sensownego planu gry jest niczym wejście w klapkach zimą na K2. Szczególnie jeśli dodamy do tego sporą interakcję oraz irytująca losowość pojawiającą się na poszczególnych etapach rozgrywki, 
• Po kilku partiach dostrzegam schematyczność punktowania, w której jedyną istotną zmienną są karty Dekretów. Wprawdzie nacisk na równomierny rozwój wymieniłem w kontekście zalet, ale jego wadą jest właśnie punktowanie. Lubię gry oferujące wiele równorzędnych strategii punktowania oraz budowę unikalnego silniczka, którym pozwoli mi zaskoczyć przeciwników. W Tekhenu czuję się więźniem schematów, od których nie ma ucieczki, 

↺

​Regrywalność i interakcja.

Po przeczytaniu za i przeciw trudno nie zauważyć, że mam pewne obiekcje związane z regrywalnością, a mówiąc ściślej schematycznością rozgrywki. Początkowo Tekhenu zdaje się zachęcać graczy szerokim spektrum wyborów i mechaniczną różnorodnością. Jednak z każdą partią traci te atuty, sprawiając wrażenie nazbyt powtarzalnej i coraz mniej różnorodnej. Gracze, dla których pewna schematyczność nie jest przeszkodą, a czasem bywa wręcz atutem, docenią Tekhenu znacznie bardziej niż ja i spędzą przy niej wiele satysfakcjonujących chwil. Niestety Stare Kości nie zaliczają się do tej grupy. 

Interakcja jest nieodzowną częścią rozgrywki i niewiele różni się od tej, którą znacie z innych gier euro. To klasyczny wyścig o pierwszeństwo w dostępie do kości, kart, zasobów, bonusów i miejsc pod zabudowę.

↺

​Czas rozgrywki i skalowanie.

Nie miałem niestety okazji przetestowania 2-osobowego wariantu gry Tekhenu Obelisk Słońca. Ilekroć planowałem to zrobić, pojawiał się trzeci gracz. Raz nawet przerwaliśmy w trakcie, żeby w większym gronie zacząć rozgrywkę na nowo 🙂 . Z kolei wariant dla trzech graczy praktycznie niczym nie różni się od czterech. Flow gry jest podobny, odczuwalnie zmienia się tylko czas rozgrywki.

Założenie 30 minut per gracz, jest chyba nazbyt optymistyczne. W żadnej z rozegranych partii nie zbliżyłem się do tego wyniku, co oznacza, że jestem niemiłosiernym zamulaczem, albo czas podany na pudełku jest mocno naciągany. Sami zdecydujcie, która opcja jest bliższa prawdy.

↺

​Napisy końcowe!

Podsumowanie zaczniemy od tego, że naprawdę lubię suche gry! Muszę mieć jednak poczucie kontroli oraz świadomość celu i sensu podejmowanych działań. W grach euro najbardziej lubię etap rozwoju, budowę silniczka punktowego i systematyczną realizację strategii. W Tekhenu – Obelisku Słońca to wrażenie mi nie towarzyszy, a przecież gry euro mam we krwi, to na nich przez długi czas opierałem planszową edukację.

Mechanicznie gra działa bardzo poprawnie, jednak niczym szczególnym nie zaskakuje i nie zachwyca. Mechanika kości przypomina mi Troyes, tylko że tam gracze mają nad tym aspektem znacznie większą kontrolę. Na papierze wygląda to naprawdę nieźle, jest kilka twistów i wrażenie, że będzie „gruba rozkmina”. Zamiast tego jest sporo frustracji i decyzji podyktowanych nie tyle strategią, ile układem kości. Losowość w istotny sposób wpływ również na karty, czy płytki filarów. Za dużo w tym wszystkim randomowych zmiennych, za mało poczucia kontroli nad rozgrywką.

Nie byłoby w tym niczego złego, gdyby gra trwała o połowę krócej, albo posiadała „duszę”. Zachęcała symbiozą klimatu i mechaniki, wywołując emocje i syndrom kolejnej partii. Niestety w przypadku Tekhenu tak po prostu nie jest. Pod pozorną różnorodnością, chowa się mechaniczna powtarzalność, a radość z rozgrywki szybko ustępuje znużeniu. Mam wrażenie, że Tekhenu nie trafiła we właściwy czas. Wydana kilka lat wcześniej z miejsca stałaby się hitem i osiągnęła sukces, jakiego dziś osiągnąć na pewno nie zdoła. Czasy się zmieniają, a konkurencja nie śpi, zalewa nas fala gier i tylko garstka z nich zostanie z nami na dłużej. 

Tekhenu — Obelisk Słońca, to solidny tytuł, który z pewnością spodoba się wielu fanom gier euro. Wprawdzie mnie zaliczyć do nich raczej nie można, ale to wcale nie oznacza, że skreśliłem Tekhenu już na dobre. Jeśli nadarzy się okazja, chętnie zagram, choćby w celu sprawdzenia, czy kolejna rozgrywka i upływ czasu zmieniły mój punkt widzenia. 

↺

Najnowsze Recenzje!

Co jest grane! – Najnowsze wpisy!