Czasami bywa tak, że człowiek zjadł za dużo, żeby siedzieć nad planszą. Pierwszym podejmowanym krokiem jest, przynajmniej w moim wypadku, opuszczanie nieco blatu i rozgrywka na półleżąco. Czasami to jednak nie pomaga – chociażby dlatego, że uciskane żołądkiem serce nie jest w stanie dopompować więcej niż absolutnie niezbędne minimum krwi do mózgu.
Czytaj dalej
Święta, święta i po świętach, a przy okazji i po nowym roku. Witajcie po przerwie, podczas której zapewne mieliście okazję nadrobić nieco zaległości w graniu 🙂 W każdym razie my ten okres tak spożytkowaliśmy, materiału nie powinno nam zbyt szybko zabraknąć 😉 Czytaj dalej
Szybki konkurs już się zakończył i nowy rok zaczynam od ogłoszenia wyników. Zwycięzcą jest… Zaraz, zaraz, a jakie są prawidłowe odpowiedzi na pytania? Ile dostałam maili z odpowiedziami? I co to za niespodzianka?
Lubię, kiedy Wojtek przyjeżdża do Gliwic. Prawie wszyscy znają Wojtka. Wieloletni zwolennik planszówek, stały bywalec konwentów (Pionka nie opuścił żadnego), twórca arcytrudnych konkursów wiedzy
o grach (publikowanych też w ŚGP) i fan grupy U2. No tak i na dokładkę wicemistrz Polski w Qwirkle (mistrzynią jest jego żona – pozdrowienia dla Joli).
Wojtek zawsze przywozi ciekawe gry. I zawsze cierpliwie wytłumaczy zasady, czasem dołoży anegdotkę. Fan pełną gębą i pełnym serduchem. W grudniu zawitał do Gliwic,
a mnie stanęły świeczki w oczach ze wzruszenia jak zobaczyłem, że facet taszczy torbę
o kanciastych kształtach. Tego wieczoru na stół trafiła Brugia. Wojtek lubi gry Stefana Felda, z tego co pamiętam raczej bezwarunkowo. Ja lubię gry Felda, więc radość była ogromna. A Brugia? Okazała się bardzo przyjemną gateway game, i typowym euro sucharem.
Moi sąsiedzi chyba podejrzewają, że prowadzę jakiś nielegalny biznes. Codziennie wychodzę do pracy z reklamówkami. W nich natomiast wynoszę … gry planszowe.
Przed Sylwestrem posypały się pytania o gry, które mogę polecić do zagrania w tę noc. Okazało się, że znajomi planują spędzić ją przy planszówkach. Bardzo się ucieszyłam, że tym razem nikogo nie musiałam do tego namawiać. Na razie przygotowałam trzy wyprawki:
1. Gry dla większej grupy. Osoba, która wypożycza planszówki sama ma już kilkanaście pozycji oraz chętnie próbuje nowe tytuły. Ma też doświadczenie w tłumaczeniu zasad. Najczęściej prosi o gry logiczne i imprezowe. Do torby zapakowałam więc:
– Czarne historie cz. 1 – idealne na koniec imprezy, gdy wszyscy już będą zmęczeni. Rozgrywkę można nawet rozegrać w piżamach w „drodze do łóżek”.
– Jungle Speed Safari – Organizatorka imprezy jest fanką Jungle Speed, powinna się więc ucieszyć z nowej wersji. Może w nią zagrać nawet 6 osób.
– Kto z kim – w grę może zagrać maksymalnie osiem osób, a to bardzo ważny warunek przy wyborze tytułów na Sylwestra. W dodatku grupa pożyczająca lubi wykazywać się kreatywnością i pomysłowością. Grają np. w Story Cubes oraz lubią kalambury. Może i ten tytuł im się spodoba?
– Agenci – w tę grę może zagrać nawet siedem osób. Jestem ciekawa ich opinii. Trzeba blefować i ukrywać tożsamość. Rozgrywka trwa ok. pół godziny. Można więc zagrać kilka razy w trakcie spotkania.
2. Gry dla „niedzielnych graczy”. Znają dopiero kilka tytułów, jednak chętnie grają. Sylwester spędzają z osobami słabo mówiącymi po polsku.
– Halli Galli – akurat tę grę już znają i w dodatku lubią. Zasady są na tyle proste, że nie powinno być problemu z ich wyjaśnieniem.
– Uno – tej karcianki chyba nie trzeba przedstawiać. Można ją kupić nie tylko w polskich hipermarketach. Zasady są banalne. Sama kiedyś spędziłam noc sylwestrową grając w tę grę.
– Dobble – chyba prostszej gry nie mogłam znaleźć. W dodatku jest kilka wersji rozgrywki. Nie spotkałam jeszcze osób, którym nie spodobałby się ten tytuł.
– Packa na muchy – jak już im się znudzi Halli Galli i Dobble mogą spróbować czegoś podobnego, a jednak innego.
3. Gry dla 4 osób, które znają nowoczesne planszówki i chętnie grają. W kolekcji mają np. Cytadelę, Abalone czy Carcassonne.
– Tripol – grupa lubi gry logiczne. Zasady tej pozycji są proste, a rozgrywka daje dużo możliwości.
– Gringo – nie grali chyba jeszcze w grę blefu, sylwestrowa noc może sprzyjać eksperymentom!
– Polterfass – bliżej północy można zagrać w imprezową grę, w której serwujemy piwo.
– The Trash Pack – miało być coś nowego, dlatego będzie nowa gra od Egmontu. Ładne rysunki, w dodatku szybka rozgrywka – mam nadzieję, że im się spodoba.
* Zdjęcie ze strony: http://serwisy.gazetaprawna.pl/turystyka/galerie/661035,duze-zdjecie,1,sylwester_2012_2013_co_proponuja_biura_podrozy.html
Na koniec roku zapraszam Was do wzięcia udziału w konkursie, w którym do wygrania jest 1 egzemplarz najnowszej gry wydawnictwa FoxGames – Budowa zamku, którą niedawno dla Was recenzowałam.
War is over. Let’s have a nice cup of tea. Jeśli nie wiesz, dlaczego wojna się już skończyła, to przeczytaj to.
To już ostatni odcinek. Dziś Wigilia, więc możemy sobie pofantazjować.
Październik’44. Zagłębie Ruhry zajęte, niemiecki przemysł wojny już nie napędza, III Rzesza kapituluje pół roku wcześniej, niż miało to miejsce w rzeczywistości. Alianccy żołnierze wracają na Święta do domów… Czytaj dalej
Do tej pory na rodzinne wyjazdy zabieraliśmy nieodmiennie małą, rozgrywaną w czasie rzeczywistym, wymagającą refleksu i szybkiego kojarzenia grę karcianą FlixMix. W tym roku jednak FlixMix zostawał zwykle w domu. Dlaczego? Ponieważ w drodze ewolucji dorobił się poważnego konkurenta – karcianych (zasadniczo) gier Swish, wydanych przez amerykańską firmę ThinkFun. Do tej pory nie zostały oficjalnie wydane w Polsce, można tylko mieć nadzieję, że znajdą się w planach Egmontu na rok 2014. Dlaczego nadzieję? Bo stanowią na tyle ciekawą wariację na temat, że warto się im przynajmniej przyjrzeć. Czytaj dalej
Ho, ho, ho – zaśmiał się los, kiedy mu w myślach opowiedzieliśmy plan wrzucenia odcinka dzisiaj rano. Przedświąteczna gorączka okazuje się nie omijać planszowych geeków, stąd opóźnienie liczone w godzinach.
Święta Bożego Narodzenia to najbardziej planszówkowe święto jakie może sobie wymarzyć każdy gracz. Jest to czas spędzony wspólnie z rodziną i przyjaciółmi, który aż prosi się, żeby choć część z niego poświęcić na granie. Dodatkowo są prezenty, a nie oszukujmy się, na to czeka każdy z nas. A że prezenty dla planszówkowiczów kojarzą się przeważnie z grami, to jak tu nie kochać świąt? Bliscy, gry i wolny czas – Święta, pragnienie każdego gracza.
Co cała Polska robi we czwartek? Nie wiemy, wiemy natomiast, że w tej Polsce niektórzy mają ochotę posłuchać Gradania ZnadPlanszy – oto więc znowu dostarczamy 🙂
Czytaj dalej
W poprzednich pamiętnikach projektanta pisałem o tym, jak poznałem Piotrka i Wojtka, którzy postanowili wydać grę (#1) i o tym, jak zaproponowali mi, żebym ją zaprojektował (#2).
Dzisiaj, po sporej przerwie, chcę opisać Wam jak rozpoczął się proces projektowania „Husarii” (tak nazwałem ten projekt na samym początku).
Po rozmowach z chłopakami wiedziałem, że „Husaria” musi być średnio-ciężką grą strategiczną, której partia będzie trwała około 75-90 minut. Było też jasne, że gra ma być ciekawa zarówno dla graczy doświadczonych, jak i dla osób początkujących, a przede wszystkim musi przypaść do gustu wielbicielom gatunku. Na samym początku bardzo trudno było mi sobie wyobrazić jak ostatecznie ma wyglądać gra. Szukałem różnych pomysłów, rozpisywałem sobie w zeszycie mechaniki i czas powoli płynął. Wojtek, którego czasem widywałem w tygodniu ciągle pytał o grę, ale ja nie miałem niczego gotowego.
Pewnego razu Piotrek i Wojtek spotkali się ze mną ponownie i przynieśli planszę. Wydrukowali na grubej tekturze fragment mapy środkowej Europy w dużym rozmiarze z zaznaczeniem granic 4 państw – Polski, Rosji, Szwecji i Imperium Osmańskiego.
Ta plansza zainspirowała mnie do działania. Leżała rozłożona na stole obok mojego biurka i nie pozwalała mi przestać myśleć o „Husarii”. Minęło zaledwie kilka dni i przyszedł pierwszy pomysł na mechanikę kart akcji. Podzieliłem państwa na obszary, zrobiłem karty, wyciągnąłem drewno z mojej szafy elementów do projektów i przygotowałem kości.
Pierwsze testy (jak zwykle) pokazały, że wszystko wymaga sporych poprawek i szlifowania. Z drugiej strony, pomysł na odkrytą pulę kart rozkazów, z której wybierają gracze spodobał się testerom. Talia składała się z rozkazów, które miały podwójne działanie (jedno dla aktywnego gracza, drugie dla pozostałych), co później uprościłem do pojedynczej funkcji każdej karty. Wśród rozkazów były takie, które pozwalały rekrutować różne jednostki, takie które pozwalały na ich ruch, rozkazy rozwoju i budowy twierdzy.
Dobrym pomysłem okazało się być sześć kości wykorzystywanych podczas bitew – 3 kości dla piechoty, 2 dla jazdy i 1 dla artylerii. Liczba kości ogranicza w grze liczbę jednostek, jakie gracz może zgromadzić na jednym polu (w jednej armii). Różne wyniki na kościach sprawiają, że gracz może szacować wynik swojej armii w bitwie, ale bitwy rządzą się swoimi prawami i nie wszystko da się przewidzieć.
Przede wszystkim, testerom spodobało się to, że pomysł był prosty, ale w tym samym momencie strategiczny, dający sporo decyzji. Dokładnie o to mi chodziło, dlatego zabrałem się do dalszej pracy nad grą – powstały karty rozwoju, karty taktyki i rozkazów królewskich. Ale o tym opowiem Wam po Nowym Roku. Wtedy też możecie się spodziewać pierwszych grafik z gry.
W piatek otrzymaliśmy od producenta owoc naszej ciężkiej pracy. To jest niesamowite uczucie zobaczyć swoją grę, którą tworzyliśmy i wydajemy w oparciu własne siły już w opakowaniu – aż się łezka w oczach zakręciła. Dziękujemy ekipie z Gry na Zamówienie, którzy podjęli się tej trudnej współpracy przy grze, która zawiera aż 4 plansze (z czego trzy duże rozkładane) ponad 200 elementów drewnianych i ponad 100 kartach z czego większość to dwustronne karty przy tak niewielkim nakładzie 500 sztuk podczas, którego było wiele rozmów i załatwiania tak aby było wydrukować tę grę :). Cube’owi dziękujemy za zaufanie, którym nas obdarzyli kupując od nas większość nakładu, wspomaganiu promocji oraz wspólnej organizacji eventu premierowego jaki odbędzie się w poniedziałek (już jutro!). No i oczywiście dziękujemy wszystkim wspierającym bo to za ich sprawą oraz wspieram.to nagłośnili całą akcję związaną z wydaniem naszej gry!
Gra jest już w naszej piwnicy a my za chwilę zabieramy się za pakowanie gier tak aby jak najszybciej dotarły do wspierających. Wczoraj też pierwsza partia poszła do sklepu twojbrowar.pl a w piątek cały pozostały nakład został dostarczony do Cubecp.pl. W oczekiwaniu na grę zapraszamy do obejrzenia naszego filmiku z unbjaksjingu! (yea madierfakier) gry 😉
Nie, oczy Was nie mylą.
Na tym zdjęciu naprawdę widać amerykańskiego spadochroniarza, który transportuje zaopatrzenie (dwa tzw. Pakiety A4) na trójkołowym rowerze w trakcie operacji Market – Garden (wrzesień 1944 r.).
Choć, OK, trochę to tak wygląda, jakby w czapce Mikołaja woził prezenty. Ale to na hełmie to nie pompon, tylko osobista apteczka pierwszej pomocy, a taśmy na pakunkach to tak dla bezpieczeństwa i wygody transportu.
Tylko dlaczego nie wiezie tego jeepem, choć w tle widać liczne pojazdy?
Może dlatego, że nie ma w nich paliwa? Jeśli nie wiesz, dlaczego baki pojazdów są już puste, to zerknij tutaj. Czytaj dalej
Nowości. Masa nowości. Masa tytułów. Mnóstwo pudełek, gier. Dobrych gier. Cały regał dobrych gier. Kiedyś były trzy gry, w które grało się w kółko. Teraz są ich dziesiątki. Na żadną nie ma czasu poświęcać specjalnie dużo uwagi. W Cyklady nie grałem półtora roku, w Resistance rok. Robinsona, czy Basilicę ostatnio ściągałem z półki w lutym. To nie są złe tytuły, to dobre tytuły, bardzo dobre. Za nic się ich nie pozbędę… ale ciągle jest w co grać. Sporo gier stoi na półce nieogranych. Ciągle nowe tytuły, stała rotacja.
Na każdym naszym spotkaniu jeden tytuł pojawia się na stole raz (filery to wyjątek), po czym wyciągany jest kolejny. Ostatnio jednak sytuacja ta się zmieniła. Po przegranej partyjce wszyscy przy stole – niczym osioł ze Shreka – stwierdzili jednogłośnie: „Ooo, ja chcę jeszcze raz!”.
Ta gra nazywała się PANDEMIA.
Czytaj dalej
Od poprzedniego Gradania ZnadPlanszy minął ledwie tydzień, a zima zdążyła się zacząć i skończyć. Witamy więc w kolejnym jesiennym (albo pierwszym wiosennym?) odcinku Gradania. Dzisiaj opowiadamy Wam o grze Spartacus – krwawych starciach gladiatorów i jeszcze krwawszych starciach politycznych za kulisami tych walk.
Żyję w Bermudzkim Trójkącie gier. Każdy z jego wierzchołków jest źródłem silnego pola, które z różnym natężeniem krzyczy: Wybierz mnie! Zagraj! Płyń do mnie! Mam coś fajnego! Jednym słowem – przyciąga. I kiedy już przybiję do brzegu znikam na dłuższy czas oddając się uciechom, które kawałek stałego lądu dla mnie ma. Aż do granic zapomnienia. Aż magnetyczna siła przestanie na mnie oddziaływać. I wówczas podnoszę kotwicę i nasłuchuję, który z dwóch pozostałych wierzchołków krzyczy donośniej. Podnoszę żagle, łapię wiatr i gnam tam czym prędzej. Bermudy to gry komputerowe, Floryda to gry fabularne, a Puerto Rico gry planszowe. Czytaj dalej
Mikołaj w tym roku przyjechał z Kanady, choć zakupy zrobił wcześniej w Wielkiej Brytanii. Dlaczego tak? Bo paradoksalnie było najtaniej, co wcale nie oznacza, że tanio. Ale pomijając efekt globalizacji, zasadnicze pytanie brzmi – czy mimo wszystko było warto?
Ile jesteście skłonni zapłacić za łamigłówkę? Większość produkowanych masowo wielozadaniowych układanek plastykowych nie przekracza kwoty 80 PLN, drewniane kończą się na 100 PLN, ekskluzywne mechaniczne wystają trochę powyżej. Uważacie, że to drogo? A gdzie tam! Czytaj dalej
Kluczyki do czołgu już w stacyjce, odpalamy i… i nie odpala. Bo nie ma paliwa. Jeśli nie wiesz, gdzie podziało się paliwo, to powinieneś najpierw przeczytać to. Czytaj dalej
Na comiesięcznym otwartym spotkaniu Planszowego Opola w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Opolu rozegraliśmy kolejną partię w 1944: Monty vs. Patton – Wyścig do Renu. DarkBogas grał Montym (czerwony, GB), ja Bradleyem (biały, USA), a Krzychu Pattonem (niebieski, USA).
Po rozstawieniu, gracze losują kolejność ruchów dla całej partii. Ja zaczynam. Dobrze, to gra o wyścigu, miło być pierwszym. Czytaj dalej