W licznych forumowych dyskusjach jak bumerang powraca temat negatywnych recenzji i ich małej liczby. Dla wielu jest to ostateczny dowód na to, że recenzenci muszą być opłacani przez wydawnictwa. Warto sobie jednak dla odmiany zadać pytanie, czy tak jest naprawdę – a jeśli tak, to dlaczego? Czemu nie powstają złe recenzje? Czytaj dalej
Jak wiecie w 2020 roku przemyślenia wrzucałem raczej raz na pół roku, zamiast zwyczajowych podsumowań co miesiąc. Powody wymieniłem w poprzednim aperiodyku, ale przede wszystkim – szczerze mówiąc nie było o czym pisać. Jakkolwiek pod względem covidowym to był szalony rok, to poza problemami transportowymi z Chin, raczej żadnego ważnego tematu nie ominąłem. Styczeń z kolei był miesiącem, w którym w nasz spokojny planszowy światek wpadły problemy pierwszego świata. Chciałbym napisać, że wjechały na białym koniu, ale chyba nie wypada… Czytaj dalej
Dotychczas sceptycznie podchodziłem do konwentów on-line. O moim rozczarowaniu SPIEL DIGITAL przeczytasz tutaj. Niestety ograniczenia związane z pandemią jeszcze trochę potrwają, dlatego postanowiłem łaskawiej spojrzeć na interentowe cony.
Jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma.
Jest taka kategoria gier: piękne i lekkie. Zaliczają się do niej Calico, Na Skrzydłach czy Everdell. Te same gry często są krytykowane za to, że jest o nich dużo szumu, a nie są wcale takie dobre. Ja lubię się odprężyć przy grach z tej kategorii. Niedawno dołączył do nich Honey Buzz. Czy gra o pszczołach jest miodzio?
Autorem gry Aquatica jest Ivan Tuzovsky, mało znany rosyjski projektant, którego portfolio składa się zaledwie z dwóch pozycji i tylko jednego tytułu. Przyznam szczerze, że wiem o nim niewiele, na szczęście o Aquatice znacznie więcej i zamierzam się tą wiedzą z Wami podzielić.
Tematyka gry osadzona jest w podwodnym świecie, pełnym nowych form życia i niezbadanych oceanicznych głębin. W Wielkim Królestwie Aquatiki zamieszkałym przez tajemniczą cywilizację, niepewną swojego losu i przyszłości. Gracze wcielają się w rolę Władców Oceanu, przeczesujących bezkresną głębię w poszukiwaniu nowych pomocników (Postaci), Lokacji zapewniających tak potrzebne królestwu zasoby, Dzikich Mant oraz upragnionych punktów zwycięstwa, będących głównym celem rozgrywki.
Do tego tekstu zainspirowała mnie historia jednej instrukcji. A ściślej – jej interpretacji, która mimo pozornej prostoty zasad wywołała małą burzę w szklance wody. Ale czy tak naprawdę jest o co się burzyć, jeśli ktoś gra niezgodnie z zasadami… i mu to pasuje? Czytaj dalej
Jednorożce – fantastyczne stworzenia wywodzące się z mitów i legend przedstawiane jako konie z pojedynczym rogiem, najczęściej o śnieżnobiałej sierści i długiej grzywie. Opisywane były już w starożytności, a dziś te mityczne stworzenia szturmem przeniknęły do popkultury i od dobrych kilku lat cieszą się niesamowitą wręcz popularnością. Kubki, plecaki, zabawki, skarpetki, kapcie, koszulki, pendrive’y, breloczki… Naprawdę, wszelkiego rodzaju gadżetów i innych produktów z motywem tych pięknych, magicznych i bardzo tajemniczych stworzeń nie sposób jest zliczyć. Nic więc dziwnego, że kolejne branże próbują wykorzystać panujący szał na jednorożce i dotrzeć tym samym do jeszcze większego grona odbiorców. Również w planszówkowym świecie doczekaliśmy się dość głośnej gry traktującej o tych magicznych i bardzo tajemniczych stworzeniach.
Druga i ostatnia część odpowiadania na pytania z okazji świętowania przekroczenia 3000 subskrypcji na naszym kanale YouTube. Nie ma co dłużej tłumaczyć. Zapraszamy do słuchania.
Dziś Dzień Składanki i Łamigłówki. Rozumianych bardzo szeroko, ale nie będziemy wybrzydzać. Warto byłoby zająć czymś umysł. Co jednak zrobić, jeżeli nie macie na podorędziu nic do logicznego łamania głowy? Cóż,może warto wybrać się do najbliższego spożywczaka… Czytaj dalej
Przez kilkanaście lat grania i zbierania przez moją kolekcję przewinęło się kilkaset tytułów. Część z nich – również naprawdę niezłych – w pewnym momencie przestała się mieścić na półce. Paradoksalnie zdarzało mi się pozbywać gier lepszych niż te, które sobie zostawiałem – z różnych powodów. Zmęczenie intensywnym graniem, niewytłumaczalny impuls przy tworzeniu list na MatHandel, czasem jeszcze coś innego. Czytaj dalej
Czas wrócić do normalności i nagrywania materiałów po Covidzie. Lekko nie jest, ale nikt nie mówił, że będzie. Na dobry początek cofnę się do swoich oczekiwań na rok 2020 i powiem jak wyglądało ich zderzenie z rzeczywistością, a także powiem na jakie 10 gier, czekam w roku 2021.
A miałem nie pisać, bo temat mało planszowy i ortodoksyjna część fandomu będzie kręcić nosem. Ale chcę Wam pokazać bardzo planszową inicjatywę. Tak planszową jak worker placement w euro lub K6 w ameri.
Alexander Pfister, pochodzący z Austrii projektant gier planszowych, dość szybko stał się jednym z ulubionych autorów wielu zapalonych graczy. Ja swoją przygodę z grami tego twórcy rozpoczęłam od Mombasy, zatem poprzeczkę dla jego kolejnych gier od razu ustawiłam bardzo wysoko. Mombasa wciąż znajduje się w top 10 moich ulubionych planszówek, ale w ostatnich latach kolejne gry Alexandra Pfistera zaczęły mocno deptać jej po piętach. Ten wpis to mój przegląd wybranych gier tego autora i chwila zastanowienia nad technikami tworzenia, które nadają jego projektom charakterystycznego rysu. To autor, który ma na koncie już dziewiętnaście planszowych tytułów, nie licząc wielu dodatków. Choć są to często duże, złożone gry z planszą, wieloma komponentami i zlepieniem wielu mechanik, okazuje się, że trzon ogromnej większości jego projektów stanowi ciekawe i nieszablonowe wykorzystanie kart. Czytaj dalej