Lata 90-te w polskiej fantastyce zapamiętam jako zalew kolorowych okładek. Wcześniej w księgarniach mogłem znaleźć bure książki z rosyjskimi bukwami. Początek dziewiątej dekady otworzył drzwi na zachód i poznałem literaturę amerykańską. Barbarzyńców, krasnoludy z aksami, elfy strzelające fajerbalami. I smoki. I magię. Dlaczego cofam się tak daleko w przeszłość? Bo Aeon’s End Legacy przypomniał mi tamte czasy, gdy z latarką pod kołdrą ratowałem fantastyczne światy, razem z bohaterem, który startował jako wypłosz, a kończył zostając półbogiem.
W zaufaniu i ścisłej tajemnicy przed znajomymi, którzy ignorują moje recenzenckie zapędy, zdradzę Wam pewien sekret, w zamian licząc jedynie na dyskrecję. Jeśli się o nim dowiedzą, czekają mnie bardzo trudne chwile. Nie chodzi o uszczypliwości, chleb powszedni naszych regularnych spotkań, tylko obawę, że zanim się zorientuję, wplączą mnie w długą ameritraszową kampanię, przy której niechybnie doczekam reumatyzmu i późnej starości, a to marne perspektywy dla moich starych kości.
Nieoczekiwana prawda jest taka, że polubiłem gry strategiczne z rozbudowanym wątkiem fabularnym! Stąd właśnie dzisiejszy, spontaniczny coming out. Dla człowieka, który jednym tchem potrafi wymienić wszystkie tytuły Lacerdy, Suchego i Rosenberga, to milowy krok w stronę planszówkowej równowagi. To motywacja i jednocześnie powód, dla którego tak lubię gry Pfistera i Laukata, a tytuły takie jak Maracaibo, CloudAge, Wyprawa do Newdale, Bliżej i Dalej, czy kompletne wydanie Robinsona Crusoe od Portalu, są ważnym elementem, mojej suchej jak Sahara kolekcji gier planszowych.
Ilustracje i miniatury upiększały wizualnie Księgę gier oraz przedstawiały konkretne gry tak, by łatwiej je sobie wyobrazić oraz zaznajomić się z ich zasadami. Takie wizualne przedstawienia odgrywały ogromną rolę w popularyzacji gier. Teraz ilustracje manuskryptu są nieocenionym źródłem wiedzy o tamtej epoce i dworze króla Alfonsa Mądrego. Czytaj dalej
Grupa snobów trzymająca władzę, sekta, kółko wzajemnej adoracji, loża masońska. Różnie określano kapitułę przyznającą nagrodę Planszowej Gry Roku. Chciałbym opowiedzieć o tej osobliwej grupie i sposobie ich pracy.
Nadrabiamy kolejne zaległości. Dzisiaj Gra Miesiąca – Listopad 2020. Kilka archiwalnych typów na ciekawe tytuły. 🙂
W czwartek komentowaliśmy zapowiedzi Galakty, ale zabrakło nam czasu na więcej. Dziś nadrabiamy tę zaległość. Zapraszamy do słuchania.
Szachy zajmują najwięcej miejsca w średniowiecznej Księdze gier, najstarszym znanym manuskrypcie, traktującym o wielu grach rozgrywanych w Kastylii za panowania króla Alfonsa X. Czytaj dalej
Ponad 2 lata temu opisałem swoje doświadczenia z cyfrową implementacją Terraformacji Marsa. Do tego wydania powróciłem niedawno, głównie za sprawą dwóch czynników: wydania DLC z dodatkiem Preludium (mój ulubiony chyba!) i ograniczonych możliwości spotkań „w realu”.
Galakta zaszalała. My komentujemy. Zapraszamy do słuchania. O Portalu i Rebelu porozmawiamy w przyszłości, bo nagranie było za długie i trzeba było użyć nożyczek.