Archive for category: Blog

​Co mi się w grze podoba?

• Na pewno pomysł. Nie twierdzę, że nie ma gier podobnych, ale Kinghill jest naprawdę unikalną 2-osobówką. Szczególnie jeśli chodzi o flow gry i ogrom możliwości, jakie oferuje graczom,
• Symbioza mechaniki worker placement z karcianą grą bitewną. Uwielbiam to zgrabne połączenie oraz sposób, w jaki obie mechaniki się przenikają i uzupełniają. Początkowo mamy wrażenie, że worker placement ukierunkuje rozgrywkę, nadając jej wyraźnie ekonomiczny charakter. Tak się nie dzieje i nie stanie, ponieważ worker placement jest tylko środkiem do celu. Flow gry zależy w równym stopniu od graczy, co samej gry, a ta potrafi zaskakiwać różnorodnością kart, akcji i efektów kafli mocy,
• Skoro już o tym wspominam, kafelków mocy jest aż 12, czyli ponad dwukrotnie więcej, niż potrzeba do rozegrania jednej partii. To sprawia, że gra jest częściowo nieprzewidywalna, a gracze nie wiedzą, co się zdarzy, ani kiedy, a zdarzyć może się wiele. Część kafli działa permanentnie, utrudniając rozgrywkę, zmieniając jej charakter, lub podstawowe założenia mechaniczne. Inne moce odpalają efekty jednorazowe, a wszystkie łączy ogromna różnorodność,
• Bardzo podoba mi się podział workerów na specjalizacje oraz korzyści, jakie dla nas z tego podziału wynikają. W przeciągu 10 dni zagrałem w Kinghill 5 niezwykle różnorodnych rozgrywek, z których każda wymuszała całkowicie inną liczbę i rodzaj specjalistów,
• Na tak również karty zaklęć i mocy. Czary potrafią nieźle namieszać, a ich zagrywanie jest ważnym elementem rozgrywki. Szczególnie że każda karta posiada aż 4 różnorodne zaklęcia do wyboru. Korzystanie z nich ma charakter strategiczny, czego nie można powiedzieć o nieobliczalnych kartach mocy, używanych od razu po doborze, Podobnie jak czary, karty mocy są bardzo uniwersalne, a przy okazji silniejsze od swoich magicznych odpowiedników,
• Duża różnorodność kart jednostek i budynków. Jednych i drugich jest ponad 20! To sporo, ale nie zdziwię się, jeśli w kampanii pojawią się kolejne. Jednostki są niezwykle zróżnicowane nie tylko jeśli chodzi o ilustracje, wartość siły czy obrony, ale także za sprawą całej gamy umiejętności oraz bardzo różnym koszcie pozyskania. Podobnie jest z budynkami, choć ich wpływ na grę bywa sytuacyjny i nie zawsze tak samo ważny, jak rola jednostek,
• Spore wrażenie zrobiła na mnie niesamowita różnorodność akcji. Tych podstawowych naliczyłem piętnaście, do tego dochodzą karty Karawany, akcje na planszach graczy oraz 12 unikalnych kafli akcji, odkrywanych w kolejnych rundach,
• Ważna jest także ponadprzeciętna regrywalność, której grze Kinghill może pozazdrościć większość znanych mi gier, nie tylko 2-osobowych. Nie chodzi już nawet o wspomnianą liczbę kart, specjalizacji workerów, czy różnorodność akcji podstawowych. Rzecz nawet nie w samej fazie walki, czarach czy kartach mocy, ale wyjątkowym miksie kafli akcji i płytek mocy, będących zapowiedzią niesamowitej wręcz regrywalność,
• Bardzo istotnym aspektem rozgrywki jest oczywiście walki, będąca głównym (choć nie jedynym) sposobem osłabienia Zamku i jednostek rywala. Z pozoru policzalna, sprowadzona do prostego porównania wartości siły lub obrony graczy. Zmienia się o 360 stopni, kiedy do gry wchodzą karty czarów i magiczne zaklęcia. Nic nie jest wtedy przesądzone. Z mojego mikrego doświadczenia (5 partii) wynika, że równie istotne jest odpowiednie wyczucie czasu, umiejętne korzystanie na cudzych słabościach, koncentracja oraz baczna obserwacja i kontrola działań adwersarza,
• Bardzo podoba mi się wrażenie ciągłego balansowania między różnymi aspektami rozgrywki. Rozwój ekonomiczny, zarządzanie workerami, jednostkami, mocą i magią. Do tego dochodzi nieustanne pilnowanie poczynań rywala i świadomość, że chwila nieuwagi, może nas wiele kosztować. Taka swoista zimna wojna w klimacie fantasy, wyczekiwanie rywala do momentu, kiedy będziemy gotowi na serię skutecznych ataków lub jeden miażdżący cios,

↺

​Co budzi moje wątpliwości?

• Przede wszystkim liczba graczy, dla wielu z Was trzy osoby to absolutnie minimum. Na rynku jest sporo solidnych 2-osobówek, ale raczej nie takiego formatu. Mam nadzieję, że brak wariantu dla 3-4 graczy nie zaprzepaści szansy na wydanie tego skądinąd świetnego tytułu. Szczególnie że początkowo gra była planowana dla 4 graczy, być może w przyszłość autor powróci do tego pomysłu,
• Niewystarczająca liczba kart czarów. Jest na tyle mała, że deck trzeba przetasować już w połowie rozgrywki. Jeśli gracze pozyskują ich więcej lub chomikują, może się zdarzyć, że przetasujemy zaledwie 4-5 z nich. Uważam, że kilka dodatkowych kart grze nie zaszkodzi,
• Problemem dla części graczy może być stosunkowo długi czas rozgrywki. Petr Marek uważa, że właściwe ogranie pozwala zamykać partie w godzinę! Nie wątpię, że mówi prawdę, chociaż mój średni czas jest niemal dwukrotnie dłuższy. Osobiście nie mam z tym żadnych problemów, szczególnie że rozgrywka jest emocjonująca, angażująca i sprawia dużo frajdy, ale uczciwie zwracam na to Waszą uwagę,
• Specyficzna dla tej gry losowość, wynikająca z dostępnych w grze płytek mocy, które w skrajnych przypadkach mogą zachwiać balansem. Żeby do tego doszło, musi nałożyć się kilka czynników, ale nie można tego całkowicie wykluczyć. W jednej z rozegranych przeze mnie partii rywal stracił przewagę za sprawą wydarzenia, które mocno ograniczyło jego mobilność. Z drugiej strony, sam był sobie winien, ponieważ nie zadbał we właściwym czasie o odpowiednie wyszkolenie workerów. Sami musicie zdecydować jak interpretować tę sytuację, ja natomiast uważam, że znajomość wszystkich 12 kafli mocy marginalizuje ten problem,

↺

​Regrywalność i interakcja.

Już wspominałem o obietnicy niesamowitej regrywalności, jaką oferuje Kinghill, ale nie zaszkodzi tego powtórzyć raz jeszcze. Ilość wariacji wynikających z różnorodności kart, pól akcji i kafli mocy jest tak duża, że ciężko to w ogóle ogarnąć. Każda z pięciu rozegranych przeze mnie partii była inna, w stopniu tak dużym, że wymuszała zupełnie odmienne podejście do rozgrywki. Dotychczas w grze widziałem jedynie połowę kart żółtych (Legendarnych) budowli i tyleż samo kart i kafli mocy. Nie przetestowałem nawet połowy zwykłych budynków i sporej części jednostek. Można powiedzieć, że grę ledwie liznąłem, a przecież zaliczyłem 5 rozgrywek!

Interakcja jest nieodzowną częścią mechaniki. Mamy z nią do czynienia w fazie akcji, w czasie walki czy rzucania zaklęć. Zazwyczaj za nią nie przepadam, ale nie w Kinghill. Pasuje tu idealnie, ponieważ naturalnie wpisuje się w podstawowe założenia gry, a także dlatego, że nie jest losowa, głupia i frustrująca.

↺

​Czas rozgrywki i skalowanie.

Siadając do stołu, należy założyć, że pełna 9-rundowa rozgrywka potrwa mniej więcej 2 – 2,5 godziny. Z pięciu rozegranych przeze mnie partii, zaledwie jedna nie skończyła się przed czasem, mimo tego średnia dalej oscyluje w 2 godzinach. Ponoć z ograniem przychodzi znacząca poprawa czasu rozgrywki, jednak grając z różnymi rywalami, nie miałem okazji tego doświadczyć.

Gra działa znakomicie w wariancie 2-osobowym, chociaż początkowo była testowana również dla 3-4 graczy. Autor pracuje obecnie nad wariantem jednoosobowym i kooperacyjnym, składającym się z kolejnych wyzwań o coraz wyższym poziomie trudności. Wprawdzie nie będą to pełnowymiarowe rozgrywki, ale koncept kilkunastu scenariuszy solo wydaje się wart uwagi.

↺

​Napisy końcowe!

Czy Kinghill jest warta zainteresowania i wsparcia ze strony graczy? Czy ma szanse zagościć w ich kolekcjach na dłużej, zyskując status gry, po którą sięga się regularnie? Tak, tak i raz jeszcze Tak! To wyjątkowo udany i przemyślany tytuł z szansą na miano najlepszej 2-osobowej gry 2022 roku, ale tylko, jeśli uda się ją ufundować. Nawet nie dopuszczam myśli, że może stać się inaczej. Kinghill zachwyca symbiozą mechanik, świetnym wyczuciem potrzeb graczy, niesamowitą regrywalności i różnorodnością. Zapewnia wysoki poziom doznań estetycznych i spory zastrzyk emocji, a po zakończonej rozgrywce syndrom kolejnej. Nie tylko z potrzeby rewanżu, ale przede wszystkim dla czystej frajdy, jaką sprawia połączenie euro optymalizacji z walką. Jeśli cenicie dobre gry 2-osobowe, to nie możecie przejść obok tego tytułu obojętnie.

Kampania rusza już niebawem, a dokładnie 26.10.2021 roku.

Poniżej kilka ważnych linków:
Link do kampanii: https://www.kickstarter.com/projects/kinghill/kinghill
Instrukcja: Kinghill Mian rules 05102021.PDF

Do wsparcia zachęcam Was całkowicie szczerze, szczególnie że gra będzie kosztowała 49 dolarów, co biorąc pod ostatnie branżowe podwyżki, jest kwotą bardzo przystępną. Koszty dostawy międzynarodowej będą oscylowały w granicach 15-25 dolarów.

↺

Najnowsze Recenzje!

Co jest grane! – Najnowsze wpisy!