Archive for category: Blog

​Co mi się w grze podoba?

• Przede wszystkim pozytywnie zaskakujące tempo i czas gry, ale o tym opowiem za chwilę,
• Bardzo intuicyjne zasady, które pozwalają zagrać w Ragusę każdemu, niezależnie od stopnia planszówkowego wtajemniczenia,
• Prosty, sprawdzony sposób pozyskiwania i wykorzystywania zasobów do budowy oraz przetwórstwa. Bez ciągłego przeliczania i bałaganu. Liczbę stale dostępnych zasobów oznaczamy za pomocą kart, produkty przetworzone, dzięki znacznikom na torach produkcji plansz graczy.
• Ciekawa implementacja mechaniki podążania za aktywnym graczem. Twist polega na tym, że gracz aktywując poszczególne akcje (budując budynek), robi to dla wszystkich graczy, których budynki sąsiadują z tym polem, również własnych. Jeśli więc zdołamy zbudować się przed innymi, więcej razy skorzystamy na podążaniu.
• Na tak również sposób, w jaki rozmieszczamy nasze budynki. Wszystkie przeznaczone do tego pola na planszy sąsiadują z trzema heksami. Oznacza to możliwości skorzystania z efektu każdego z nich — wykonania przypisanej akcji, albo pozyskania zasobów. Umiejętna rozbudowa jest kluczem do zwycięstwa, zapewnia strategiczną przewagę i możliwości kontrolowania poczynań współgraczy. Często też definiuje naszą główną strategię punktowania.
• Podoba mi się rozmieszczenie kluczowych akcji w taki sposób, żeby nie wchodziły ze sobą w bezpośrednią interakcję. Gra wymusza równomierny rozwój i ekspansję na całej planszy,  zwiększając poziom współzawodnictwa. Wynika to również z potrzeby rozbudowy muru i rozmieszczania budynków na obrzeżach miasta,
• Rozgrywce towarzyszy poczucie wyścigu i ciągłej rywalizacji. Liczy się wyczucie czasu, przewidywanie strategii współgraczy i korzystanie na pierwszeństwie, o którym już wspominałem. Umiejętne usytuowanie naszych budynków, może mieć kluczowe znaczenie dla końcowego wyniku i stanowi o przebiegu rozgrywki,

↺

​Co budzi moje wątpliwości?

• Na pewno usability. Nie jest to Wenecja, na szczęście nie jest nawet blisko, ale… W połowie gry na planszy robi się gęsto od murów, wież i budynków graczy. Z początku ciężko to ogarnąć, szczególnej, że wieże budujemy nad budynkami, pomiędzy murami, a te z kolei okrążają heksy, ograniczając przy okazji czytelność planszy. Rozpatrzenie trzech pól akcji zewsząd otoczonych budynkami, bywa upierdliwe i niewygodne. Na szczęście wraz z ograniem, przychodzi rutyna i poziom usability już tak nie boli.
• Przewaga wynikająca bezpośrednio z kolejności graczy. Pierwszy gracz ma zdecydowanie lepszą sytuację wyjściową i większą szansę na strategiczne rozmieszczenie budynków. W ostatniej rundzie gry, ponownie znajduje się w uprzywilejowanej pozycji, z uwagi na ograniczoną dostępność pól na planszy. Kolejni gracze nie otrzymują w zamian żadnej rekompensaty, co z perspektywy całej rozgrywki stawia ich w odczuwalnie gorszej sytuacji. Szczególnie że w ostatniej rundzie, dostęp do wartościowych pól akcji jest mocno ograniczony. Nie potrafię powiedzieć, czemu tak jest i w jak dużym stopniu wypacza rozgrywkę, ale w gronie doświadczonych graczy, nie pozostaje bez znaczenia dla końcowego wyniku.
• Podwójne punktowanie (z celem prywatnym nawet potrójne) za mury i wieże, nazbyt ukierunkowuje strategie graczy. Można ignorować pozostałe sposoby punktowania, ale nie ten, chyba że niestraszna jest nam perspektywa utraty kilkudziesięciu punktów! Od strony tematycznej to wszystko ma sens, tylko zdaje się źle wyważone punktowo. To wprawdzie cecha gry, nie wada, ale budzi moje wątpliwości.
• Losowy dociąg kart Statków, potrafi odczuwalnie wpłynąć na punktowanie akcji Targowiska i realizację celów graczy. Karty te zapewniają nie tylko różne towary eksportowe, ale także zdobycz punktową. Teoretycznie zawsze mamy dostęp do 5 z nich, ale ograniczają nas zasoby i wartość samych kart. Często bywa tak, że przeciwnik zakupi jedyną kartę, na której nam zależy, pozostawiając małowartościowych szrot.
• Karty Premii, czyli niejawne cele graczy, również zdają się słabo zbalansowane. Część z nich wykonamy automatycznie, od niechcenia, „płynąć z prądem” gry. Inne (np.: dotyczące kart Statków), wymagają dobrej koordynacji działań i szczęścia.
• Rynek towarów, to często bardzo ważny, strategiczny element gier ekonomicznych, a umiejętne zarządzanie podażą, popytem i cenami, zapewnia graczom przewagę. Jeśli Fabio Lopiano zakładał, że w Ragusie zadziała to podobnie, to się niestety przeliczył. Nie można nim zarządzać, ponieważ zmiany są po części losowe. Na szczęście ten mało istotny aspekt rozgrywki, nie ma większego wpływu na strategie graczy.

↺

​Regrywalność i interakcja.

Ciężko ocenić regrywalność po kilku partiach, ale każdej rozgrywce towarzyszy poczucie coraz większej schematyczności. Pola akcji na planszy dzielą się na lepsze i gorsze, co prowadzi do oczywistych decyzji. Nikt nas do szablonowych rozwiązań nie zmusza, ale są tak jednoznaczne, że wybór inne strategii jest niczym sikanie pod wiatr. Na szczęście czas i intensywność rozgrywki, częściowo rekompensują ten problem.

Interakcja jest ważnym elementem rozgrywki. Tej bezpośrednio negatywnej nie ma wcale, za to jest sporo wzajemnego blokowania, podbierania kart oraz miejsc pod budowę budynków, wież i murów. Ważną rolę w grze odgrywa interakcja pozytywna, wynikającą z mechaniki podążania, o której już wspominałem. Ragusa dosłownie tętni życiem, a niemal każda akcja ma bezpośredni wpływ na wielu graczy.

↺

​Czas rozgrywki i skalowanie.

Czas rozgrywki jest mocną stroną Ragusy i argumentem, dla którego zawsze chętnie do tego tytułu siadam. Partia jest bardzo szybka i zamyka się w granicach 15-20 minut na gracza. Na planszy dzieje się dużo, gra jest emocjonująca i płynna, a gracze podejmują szereg ciekawych decyzji.

Prawdę mówiąc, nie wiem, jak tytuł ten skaluje się na 2 graczy, ale biorąc pod uwagę interakcyjny charakter rozgrywki, sądzę, że słabo. W gronie 3 oraz 4-osobowym działa bardzo sprawnie, bez szans na dłuższe przestoje i nudę. 

↺

​Napisy końcowe!

Ragusa to naprawdę fajny, sprawnie działający eurasek, z dużą dawką interakcji i ciekawą mechanika podążania. Rozgrywka jest szybka, angażująca i satysfakcjonująca, ale nie pozbawiona też wad. Początkowe problemy z czytelnością oraz usability mogę przeboleć, ale drażni mnie losowość w doborze kart, a przede wszystkim brak balansu związanego z kolejnością graczy. Zróżnicowany setup, to kluczowy element większość gier strategicznych opartych na interakcji. Szczególnie takich, w których mamy stałą kolejność, a bycie ostatnim nie niesie za sobą żadnych korzyści. Wprawdzie daleki jestem od stwierdzenia, że pierwszy gracz zawsze wygra, to nieprawda. Natomiast jego przewaga, szczególnie nad 3 i 4 graczem, jest niepodważalna i może zadecydować o końcowej kolejności. 

Nie dyskwalifikuje to Ragusy, ale z pewnością przekłada się na moją ocenę końcową (6.5/10). W przeciwieństwie do Wenecji, Ragusa ma sporo do zaoferowania i dobrze sprawdza się w roli szybkiej gry ekonomiczno-strategicznej. Na pewno warto dać jej szansę, przetestować i wyrobić sobie opinię. Co dalej, zależy tylko od Was. 

↺

Najnowsze Recenzje!

Co jest grane! – Najnowsze wpisy!