Leciwy już człowiek. Rocznik 76, XX wieku. Niektórzy mówią, że trzeba już złomować, ale się nie daje. Ciągle działa, dzięki swoim najlepszym cechom charakteru, czyli złośliwości i wyjątkowej wredocie. Wychowany na Dungeons & Dragons i innych RPG, a także na ośmiobitowych komputerach. O grach wszelakich (komputerowych i planszowych) pisze już od kilkunastu lat. Prywatnie szczęśliwy mąż i ojciec. Córka Oliwia, urodzona na początku 1999, syn Gabriel urodzony na początku 2008 roku, żona Żaneta...nie powiem kiedy urodzona...w każdym razie ma 18 lat (wartość prawdziwa niezależnie od tego kiedy to czytacie).
Na te dodatki polscy gracze czekali dość długo. Był moment, kiedy stracili nawet nadzieję, że w ogóle się kiedykolwiek ukażą. Na szczęście pojawiło się nowe wydawnictwo, które przejęło linie Hero Realms i dowiozło zarówno talie bossów, jak i talie bohaterów.
W 1666 Londyn został zniszczony, przez trwający cztery dni pożar. Miasto udało się jednak odbudować, choć nie było to łatwe zadanie. Martin Wallace postanowił dać graczom możliwość uczestniczenia w tej odbudowie, dzięki grze London.
Czas na kolejną topkę, której temat wybrali Patroni mojego kanału. Tym razem postanowili zerknąć do mojej kolekcji gier, a szczególnie na te, o których nie robiłem żadnego materiału. Które z nich lubię najbardziej? Oto Top 10.
Europa środkowa po upadku Muru stała się areną walki na wpływy tych ze wschodu i tych z zachodu. Jak poradziłoby sobie z tą walką, dwóch graczy wcielających się w Rosję i połączone siły NATO i UE. O tym mówi gra Europe Divided.
Zabierałem się do tej recenzji nieprzyzwoicie długo, bo chciałem być pewny wszystkich plusów i minusów. Więc w zasadzie poczekałem do skończenia gry. A trwało to niemal rok. Ale jest. Najdłuższa recenzja na moim kanale. Oto recenzja Gloomhaven.
Po zbyt długiej przerwie wracają ufundowane przez moich Patronów rozgrywki. Tym razem na stół trafia Aeon’s End: War Eternal, której polska wersja językowa miała mieć premierę jutro. Premiera niestety przełożona, ale materiał jest.
Niełatwo czasem znaleźć swoje miejsce w dystopijnym społeczeństwie. A co dopiero mówić o próbie przejęcia władzy w takim mieście. To wymaga sprytu i odpowiednich wpływów. Jak to wygląda, pokazuje gra Euphoria: Build a Better Dystopia.
To już kolejna wykreślanka o tematyce kolejowej, która pojawia się na naszym rynku. SteamRollers jakoś niespecjalnie zapadły w pamięć. Czy Kolejowy Szlak poradzi sobie lepiej?
Jako fan komputerowej Cywilizacji Sida Meiera, bardzo chciałem zobaczyć tę grę w wersji planszowej. Oficjalna adaptacja, niespecjalnie przypadła mi do gustu. Ale wtedy poznałem grę Clash of Cultures.
Apokalipsa jak się okazuje ma różne oblicza. Raz mogą wstać z grobów martwi i zacząć zjadać mózgi. Raz przylecą Obcy. Kiedy indziej radioaktywni mutanci zaczną robić bałagan. No i w końcu te zbuntowane roboty. Oto oblicze apokalipsy w grze Maximum Apocalypse, która po polsku wyjdzie jako Czas Apokalipsy.
Na Wspieram.to trafia kolejna gra Aleksandra Jagodzińskiego. Tym razem ze świata mitologii słowiańskiej, autor przenosi się do Permu, aby masowo wybijać żyjące wtedy zwierzęta. Oto Pangea.
Budowanie własnej cywilizacji w grach jest dość powszechne. Nie tylko w ujęciu 4X, ale także w takim, gdzie budujemy swój silniczek na tableau. Nową grą, która prezentuje takie podejście jest Hadara.
Siadając do gry Inuit: the Snow Folk zdałem sobie sprawę, że gier o tej kulturze nie ma zbyt wiele. A jeśli są, to raczej niezbyt o nich głośno. Czy produkcja od wydawnictwa Board & Dice zmieni ten stan rzeczy?
Ostatni weekend kwietnia 2019, to wielkie święto dla miłośników fantastyki wszelakiej. Pyrkon 2019 w Poznaniu. Jakoś tak wyszło, że znowu się tam pojawiłem (tym razem z całą rodziną) i postanowiłem nagrać dla Was mini relację.
Bardzo lubię Aeon’s End, wiecie już o tym. Bardzo lubię tez mechanikę Legacy. Co się stanie, jeśli połączy się te dwie rzeczy w jednej grze? Będzie przeładowanie i efekt ujemny, czy synergia i coś na plus? Oto Aeon’s End Legacy.
O czym można pomyśleć widząc z daleka jabłko na okładce? O wielu rzeczach pewnie. Zwykle najpierw o kolejnej żywieniówce Uwe Rosenberga. A tu niespodzianka. Mamy grę o naukowcach. Oto Newton i to wcale nie od Rosenberga.
Podobno fajnie jest być królem. A czy być rzymskim cesarzem też jest super? Niby dostaje się za to punkty, ale z drugiej strony wszyscy czają się na nasz stołek i jest mnóstwo roboty. Jakiej? O tym mówi gra Donning the Purple.
Każdy mierzy się z codziennymi problemami. Każdy robi to na swój sposób. A jak robią to liski, które są bohaterami komiksu Lisie Sprawy? O tym mówi gra Liski: Ojojanie od Gindi Games.
Richard Garfield, to twórca znany na całym świecie dzięki Magic the Gathering. Teraz wraca z nową karcianką. Unikatową. I to dosłownie unikatową. Jej tytuł, to KeyForge: Zew Archontów.
Jak na człowieka, który nie za bardzo lubi skirmishe, dość często daję się namówić na sprawdzenie jakiegoś tytułu z tego gatunku. Dziś kolejny, czyli Warhammer Underworlds: Nightvault.