Rosyjska Ruletka – zasady, recenzja
Szukacie gry z mocnym klimatem i mechaniką kuszenia losu? Rosyjska Ruletka pasuje jak ulał!
Tyrants of the Underdark – wideorecenzja
Deck building, kontrola obszarów, negatywna interakcja i Dungeons and Dragons. To mieszanka, której nie mogłem sobie odmówić. Musiałem ją wypróbować. Tak własnie w moje ręce trafiła gra Tyrants of the Underdark.
One Deck Dungeon / Karciane Podziemia – wideorecenzja
Chris Cieslik postanowił zamknąć dungeon crawlera w niewielkim pudełeczku z kartami i kostkami. Nazwał to One Deck Dungeon i wydał pod szyldem Asmadi Games.
Tzolk’in + Plemiona i przepowiednie – przykładowa rozgrywka, recenzja
Pierwszy odcinek nowej serii, w które będę wracać do gier, które recenzowałem na początku swojej przygody z kanałem. Na pierwszy ogień idzie Tzolk’in, czyli jedna z najbardziej popularnych gier euro. Kukurydza, koła zębate i świątynie. Takie klimaty. 🙂
Star Trek Ascendancy w 3 minuty
Jestem fanem Star Treka i startrekowych gier. Tak bardzo, że większość nowych tytułów osadzonych w tym uniwersum przeszła przez moje regały (będę nosił na rękach osobę która sprowadzi mi Star Trek Panic w rozsądnej cenie). Niestety większość z nich nie zagrzała tam długo miejsca, ale wygląda na to, że Ascendancy zostanie… nawet jeżeli pudło jest dużo za duże. Czytaj dalej
Art of War: the card game
Dziś zapraszam do poczytania o kolejnej minimalistycznej grze japońskich autorów. Autorami Art of War: the card game są Takashi Sakaue oraz Souya Naito, zaś gra pojawiła się na rynku w 2015 roku. Art of War to karcianka dla dwóch osób. Rozgrywka może potrwać zaledwie kwadrans, ale w grze zmieszczono szereg rozwiązań, które czynią z niej projekt unikalny i bogaty w wydarzenia. Czytaj dalej
The Networks – Gradanie #184
Prowadzenie stacji telewizyjnej to ciężki kawałek chleba. Dzisiaj w Gradaniu testujemy ilu widzów można zyskać na ciągłym wałkowaniu powtórek, czy w serialu komediowym jest sens obsadzać zwycięzców różnorakich talent show i czy aktora-który-ginie-we-wszystkim lepiej uśmiercić w trzecim sezonie, czy od razu już w pierwszym. Zapraszamy do posłuchania recenzji The Networks.
Pocket Mars – przykładowa rozgrywka, recenzja
Ostatnio popularny Mars wraca w nowej odsłonie. Pocket Mars, jak sama nazwa wskazuje, jest to malutka gra o kolonizacji Czerwonej Planety. Sprytne zagrywanie kart i ciekawy marketing (jak zwykle u tego wydawnictwa). Co z tego wyszło?
Piranie!
Nasza Księgarnia nie zwalnia tempa pracy. Liczba tytułów jaka pojawiła się już w tym roku i to co jest planowane zadowoli graczy. Tym bardziej, że wydawca pilnuje jakości oferowanych gier. Piękne grafiki, solidne elementy, świetnie napisane instrukcje, ciekawe i wciągające mechaniki. Najnowsza gra Piranie! nie odbiega jakością od pozostałych gier tego wydawnictwa. Czytaj dalej
Spartakus Węże i Wilk + Widmo Śmierci – unboxing
Pamiętacie unboxing Spartakusa Krwi i Zdrady? Gale Force Nine stworzyło do podstawowej wersji dodatki: Węże i Wilk, Widmo Śmierci i Czempioni Rodu Batiatusa, a na naszym rynku wydało je Games Factory Publishing. Czas im się dokładnie przyjrzeć. Czytaj dalej
Mini Cywilizacja – Rewizja
Czas na kolejną Rewizję, tym razem jednak tą krótszą. Wracam bowiem do Mini Cywilizacji Łukasza Woźniaka. A tę recenzowałem już na Gambit TV.
Mrówki
„W swym mrowisku, pełne werwy, mrówki mrowią się bez przerwy…” – napisał Marcin Brykczyński w świetnie zilustrowanej przez Katarzynę Bajerowicz książce „Co robią mrówki”. Książka jest tak zabawna i jednocześnie tak ciekawa, że z córką spędziłyśmy mnóstwo czasu na jej studiowaniu. Bardzo intensywnym po odkryciu specjalnie poświęconej mrówkom stronie internetowej. Co więcej, mrówki zilustrowały również nowiutką grę matematyczną dla dzieci, o której dziś wam opowiem. Czytaj dalej
Gejsze – przykładowa rozgrywka, recenzja
Ostatnio los był dla nas łaskawy i trafialiśmy na same dobre gry w klimatach dalekiego wschodu. Czy i tym razem udało się zagrać w perełkę?
Flow of History w 3 minuty
Lucrum Games w tym roku wyda Flow of History – grę, która przebojem wbiła się do mojego top 3 gier cywilizacyjnych. Ale czy tam zostanie? Czy naprawdę da się stworzyć pełnokrwistą grę o rozwoju cywilizacji, która będzie trwała między 60 a 90 minut. Po zagraniu w tytuł Jessego Li wydaje mi się że tak.
Gipf po raz siódmy a może ósmy?
Dziesięć lat to z jednej strony nie dużo, z drugiej to jednak kawał czasu. Dziesięć lat temu w gazecie, o której młodsi gracze może słyszeli, ale pewnie nie czytali, a już na pewno nie czytali pierwszych numerów czarno-białych, w Świecie Gier Planszowych, wraz z przyjacielem Michałem Walczak-Ślusarczykiem opisywaliśmy projekt Gipf. Wtedy, projekt składał się z sześciu gier, z czego jedna w tak zwanym międzyczasie została z projektu usunięta – był to TAMSK, który został zastąpiony TZAAR-em. W TZAAR-a nauczył mnie grać autor – Kris Burm, podpisane, specjalne wydanie pre-release edition z numerem 128/1000, przywiozłem z targów z Essen. Osobiście bardziej podobał mi się TAMSK, ale z czasem TZAAR-a doceniłem. Poznawanie kolejnych gier projektu Gipf było dla mnie radosną przygodą. Wspaniała szóstka została ukończona, czekałem na kolejne gry Burma, ale niestety na daremno.
Great Western Trail – Setka na trzech #30
Dawno nie było żadnego odcinka Setki na trzech, więc postanowiliśmy wrócić z tytułem, który (jak zaskakująco dużo innych w przeciągu dwóch ostatnich lat) szturmem wbił się do czołówki zestawienia Board Game Geeka. Czy Great Western Trail to faktycznie jedna z najlepszych gier ostatnich lat? Zapraszamy do słuchania.
Park Niedźwiedzi – Tetris w niedźwiedzim wydaniu
Gry kafelkowe stanowią ogromną i stale powiększającą się rodzinę. Nic w tym jednak dziwnego, bo układanie wszelkiego rodzaju elementów w spójną i jak najbardziej efektywną całość jest dla wielu ludzi bardzo przyjemną rozrywką, czy to w przypadku składania zestawów LEGO, układania puzzli czy też właśnie rozgrywki w grę planszową. Co więcej, konkurencja w tej kategorii planszówek jest bardzo silna, więc autorom nie jest dziś łatwo zaprojektować grę, która z powodzeniem będzie mogła brać udział w rywalizacji z najlepszymi. Mamy już przecież m.in świetne Zamki Szalonego Króla Ludwika, Patchwork, Wyspę Skye, Quadropolis oraz takie klasyki jak Keyflower, Alhambra czy nieśmiertelne Carcassonne, które z rozłożone dodatkami wciąż stanowi świetną propozycję nawet dla najbardziej ogranych planszówkowiczów. Całkiem niedawno za sprawą wydawnictwa Lacerta, na polski rynek trafił z kolei Park Niedźwiedzi, który również należy do rodziny gier kafelkowych. Ale czy najnowszy tytuł Phila Walkera-Harding’a, autora tak udanych pozycji jak Imhotep, Kakao czy Sushi Go, jest na tyle interesujący, by stanowił dobrą alternatywę dla wymienionych wcześniej produkcji? O tym postaram się opowiedzieć w dzisiejszej recenzji.
Obecność
Star Trek będzie kończył w tym roku pięćdziesiąt jeden lat. Standardowy odcinek The Original Series polegał na wyprawie załogi na niemalże rajską planetę, eksplorację i stawienie czoła niespodziewanemu wydarzeniu, które zmienia standardowy zwiad w walkę o przetrwanie/zdobycie nowej miłości Jamesa T. Kirka. 25 kwietnia 1988 roku telewidzowie w Stanach Zjednoczonych mieli okazję obejrzeć premierowy – już dwudziesty drugi – odcinek serialu Star Trek: The Next Generation. Zatytułowany Skin of Evil opowiada o rozbitym promie wysłanym z Enterprise’a. Misja ratunkowa jak i załoga wahadłowca muszą stawić czoło złowrogiej kreaturze, która jest jedynym żywym obiektem na planecie i ma ochotę wszystkich pozabijać. Choć Obecność nie jest egranizacją Star Treka, to nieustannie widzę w niej połączenie tych dwóch pomysłów – standardowego odcinka TOS ze Skin of Evil. Czytaj dalej
1775 Rebellion – przykładowa rozgrywka, recenzja
W dzisiejszym odcinku stosunkowo lekka gra w klimatach amerykańskiej wojny o niepodległość. Dzielimy się na zespoły i staramy się kontrolować jak najwięcej stanów.
Czytaj dalej
Stoi na stacji Lokomotywa
W miniony weekend miałam przyjemność zagrać z dzieciakami i rodzinnie w nową grę z linii 2 Pionki. Stoi na stacji Lokomotywa przyciągnęła uwagę sympatyczną grafiką, a po pierwszej rozgrywce wciągnęła nas mechaniczną prostotą i pozytywnymi emocjami. Z niewielką pomocą zagrały dzieci już 7 letnie, choć przyznaję, że lepiej się gra z trochę starszym towarzystwem.