Po miesiącu przerwy wracamy z 21 odcinkiem naszego planszówkowego podcastu! Nadrabiamy w nim zaległości recenzując dawno obiecane Tang Garden, opowiadamy o ogrywanych w czerwcu wydawniczych nowościach – New Frontiers i Fallout Shelter, a na zakończenie wracamy do tematu Reichbusters, czyli naszej „Gry Maja”, o której co nieco mogliście już u nas przeczytać. Zapraszamy do słuchania!
Czytaj dalej
Kilka dni temu miała miejsce moja 23 rozgrywka w podstawową wersję Everdell (31 licząc solo). Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie jej przebieg i wynik. Partia 2-osobowa, jedna z kilku popełniony z Bartkiem w ostatnim czasie. Chociaż moje statystyki wskazują prawie 80% wygranych, poprzednie 3 rozgrywki przegrałem. Zawsze był krok przede mną, co dosłownie decydowało o wyniku. Niezależnie od gry i rezultatu, najlepsze rozgrywki to takie, w których przeciwnicy naciskają non stop, zmuszając nas do maksymalnego wysiłku. To właśnie definicja naszych ostatnich wspólnych partii.
Ten tekst kiełkował we mnie już od jakiegoś czasu, ale był trochę inny. Wtedy w Stanach zamordowano Georga Floyda. W tym momencie pewnie większość z Was chce zamknąć przeglądarkę, bo macie dość słuchania o czymś, co Was przecież nie dotyczy. O rozdmuchanych wydarzeniach zza oceanu. Może część nawet pomyśli, że piszę to, żeby na fali „popularności” tematu i ruchu Black Lives Matter, zdobyć trochę odwiedzin na blogu. Jeżeli tak myślisz to mnie nie znasz, bo nie robię czegoś pod publiczkę i dla popularności. Ale jeżeli lubisz to co robię, albo jesteś wkurzony/wkurzona, że mieszam do planszówek niepotrzebne tematy, to proszę doczytaj ten tekst do końca. Poświęć na niego 10 minut swojego czasu. Ja poświęciłem na niego dużo więcej i chcę żebyś mnie wysłuchał/wysłuchała.
Zastanawialiście się kiedyś dokąd trafiają dusze stworów ubitych przez Was podczas questów? A co z ich ciałami? Krąży legenda, że w ciemnych lasach można napotkać masowe mogiły jednorożców, elfów, goblinów, wróżek a nawet smoków. A może to wcale nie legenda? Bo podobno zatrudniają grabarzy.
Och, granie na maszynach… stare, dobre czasy… Czasem jeździmy nad morze, żeby zaczerpnąć takiego sentymentu. Tym razem to sentyment sięgnął po nas, bo na stole wylądowali Strażnicy Kosmosu. Czy polubimy tylko z nostalgii? Czy zostanie z nami, bo jesteśmy retro? A może zestrzelimy ją jak pięciookiego ufola?
Każdy z nas śni, jedni częściej, inni rzadziej. Niekiedy bardzo wyraźnie pamiętamy przebieg snu, innym razem budzimy się obdarci z większości szczegółów. Pozostają tylko strzępy historii. Czasami jedynie podświadomie czujemy, że była jakaś faza REM (nie mylić z R.E.M.). Wiele lat temu, kiedy byłem dzieckiem, często śniłem o pościgu, przed którym niestrudzenie uciekałem. Zagrożenie było niejasne, ale wrażenia bardzo sugestywne i realistyczne. Budziłem się zazwyczaj w momencie spadania z dużej wysokości, kiedy chwile dosłownie dzieliły mnie przed potężnym wyrżnięciem o glebę. To było na długo przed Matrixem, dlatego nie wiedziałem, że od asfaltu można się po prostu odbić jak na trampolinie. Dziś brakuje mi tej adrenaliny i chętnie powróciłbym do czasów, kiedy śniłem częściej i lepiej. Niestety z biegiem lat coraz trudniej przychodzi nam pamiętanie snów, co niejednokrotnie mylnie odczytujemy jako ich brak.
Na szczęście z pomocą przychodzi Pracownia Snów, dzięki której możemy śnić do woli i zawsze, kiedy tylko przyjdzie nam ochota. Jeśli podobnie jak ja lubicie śnić lub cenicie znakomite gry planszowe, przeczytajcie co mam Wam do powiedzenia na temat najnowszej gry dwojga mało znanych projektantów (David Ausloos i Pierre Steenebruggen), którzy nie boją się śnić i spełniać marzenia.
Po wielkim sukcesie Miasteczek (Tiny Towns) na rynek wchodzi gra o bardzo podobnym tytule – Little Town. Co znajdziemy w tym niewielkim pudełku? Czym zaskoczy nas mechanika? Czy między nami zaiskrzyło?
ROOT był na tapecie już wiele razy. Czy to moje głupie przebieranki, czy ustawienia planszy, czy mniej lub bardziej udane podejścia do zasad. Potem pierwszy dodatek, nowe frakcje, nowe umiejętności, rzeka… no i teraz znów, kolejny dodatek, tym razem podziemny.
– Roman patrz, Azul fajna gra. Gdzie te wzorki widzieliśmy? Hiszpania, Portugalia, Grecja?
– Dział łazienek w Castoramie.
W obecnej sytuacji, kiedy u nas nadal trwa kwarantanna, czujemy się trochę tak, jakbyśmy żyli w schronie. Nie wolno wychodzić na zewnątrz bez odpowiedniego odzienia, trudno o jedzenie.. oby tylko w kuchni nie zalęgły się kretoszczury czy inne radskorpiony.
Tytuł tej gry sam sobie robi reklamę. Cat Lady, czyli w polskim wydaniu Najlepsza Gra o Kotach, to szybka karcianka, która bardzo przypomina mi Sushi Go. Jeśli lubicie tego typu gry, a tym bardziej jesli lubicie koty, to ta gra na pewno przykuje Waszą uwagę.
Gdybym kiedykolwiek wydawała grę przez wspieraczkę, chciałabym mieć tyle wsparcia i rozgłosu, ile Piotrek ma podczas kampanii Nanaki 🙂 To dzięki jego uprzejmości mieliśmy okazję przedpremierowo zagrać w Nanaki Ekspres w wersji print and play.
Lubię gry, w których mogę sprawdzić swoją wiedzę. Tę nabytą w szkole i tę pozyskaną z oglądania filmów czy czytania literatury. Dlatego też z ochotą podeszłam do dwóch gier typu quiz wydawnictwa Zielona Sowa: Bogowie Olimpu i Dziewięć światów.
Gra Miesiąca – kolejny odcinek! Wszyscy siedzieliśmy w domu, to fajnie. Gorzej że było ciężko o granie w większym gronie. 🙂 Duża frekwencja! Nowa twarz znana z artykułów na Znad Planszy!
Są gry, które szybko stają się klasyką i legendą. Ale są również takie, które dodatkowo naprawdę żyją i ewoluują. Wydana w 2006 r. Through the Ages: A Story of Civilization nie tylko szybko zyskała miano najlepszej gry cywilizacyjnej, narodowe wydania (a jest to gra zależna językowo!) i uznanie fanów na świecie, ale także doczekała się, 9 lat później, nowej, zmienionej (wizualnie, ale też mechanicznie) odsłony z podtytułem A New Story of Civilization. Aktualnie utrzymuje ona bardzo wysokie, 5. miejsce w światowym rankingu BGG. Jednak ciągle brakowało jej porządnego, oficjalnego dodatku.
Na szczęście, po kilku latach intensywnej pracy i kilku tysiącach rozegranych partii z udziałem wytrawnych graczy z całego świata, co miało miejsce w cyfrowej wersji gry (bo i ta pojawiła się w międzyczasie), światło dzienne ujrzał dodatek z prawdziwego zdarzenia o podtytule New Leaders and Wonders. Wprowadza on nie tylko, zgodnie z tytułem, masę nowych cudów i liderów, ale także nowe karty militarne i cywilne oraz kilkanaście zmienionych kart z bazowej wersji gry. Zapraszam do zanurzenia się w pudełku i bliższego przyjrzenia się schowanym tam rarytasom, które mogą zmienić losy niejednej cywilizacji. I jeszcze jedno – mam tu na myśli polską wersję – Cuda i liderów, będących dodatkiem do polskiego wydania gry podstawowej, czyli Cywilizacji: Poprzez wieki. A jeśli nie macie czasu na głębsze przyjrzenie się zawartości dodatku, zapraszam od razu do podsumowania na końcu.
Mam w domu dwójkę dzieciaków, które lubią występy przed kamerą.
Wspaniały potencjał na youtuberów – pomyślałem.
Niestety potencjał był innego zdania.
W najbliższą środę, 3.06.2020 rusza druga kampania Nanaki na portalu Wspieram.to z odblokowaną zawartością pierwszej zbiórki. Draft kampanii już jest dostępny. W dzisiejszym filmiku mówię o 7 powodach, dla których warto wesprzeć grę już teraz.
Tytuł tej gry jest tak długi, że zabrakło mi miejsca aby dodać, że są to pierwsze wrażenia. Poszukiwania świetnej grze w uniwersum Harrego Pottera trwają w najlepsze. Byliśmy blisko podczas Death Eaters Rising – jak jest w tym przypadku?
Jest kilka tematów, które bardzo lubię, a o których nie mogę znaleźć bardzo dobrej planszówki. Mitologia Słowian, Harry Potter, piraci. Są gry przeciętne, są nawet dobre, ale nic się nie wyróżnia na tyle, abym z czystym sercem mogła to polecić.
– Tato pogramy w ciuciubabkę?
– Jasne, a według jakich zasad?
– Zawiążemy Ci oczy, będziesz chodził jak zombie i próbował nas złapać.
– A wy?
– My się schowamy i pogramy na komórkach.