Lost Ruins of Arnak to połączenie deckubuildingu i worker placement, wszystko w pięknej otoczce przygód w tajemniczych ruinach. Czy zlepek euro z przygodą ma prawo bytu? Jak wypadło zespolenie mechanik? Czy znajdę kolejny synonim słowa „fuzja”?
Dotarliśmy do półmetka listy Top 50 Najlepszych gier planszowych. Przed Wami środkowy odcinek serii, w którym razem z Argo i Boardgame Pandą opowiemy Wam o grach, które znalazły się na miejscach 30-21. A że świetnia nam się gadało, to zeszło nieco dłużej niż zwykle.
Dziś zamiast recenzji gry zapraszam na minirecenzję oraz garść przemyśleń na temat serialu – ale żeby nie było aż tak daleko od planszówek, to serialu o szachach. Przed Wami Gambit Królowej. Czytaj dalej
Koty i koce chodzą parami, przynajmniej u nas w domu. Koty lubią pudełka, a ja lubię pudełka z kotami. Czy Patchwork wyczerpał temat tekstyliòw? Czy koty to skok na kasę? Zapraszam do świata Calico 🙂
Czytaj dalejOstatnio jest wysyp gier o parkach rozrywki: Meeple Land, Mysterium Park, Dice Theme Park (jeszcze w fazie testòw). Czym wyròżnia się The Grand Carnival? Czy jest jak klaun w powykrzywianym zwierciadle, czy może jak wygrana na stoisku z maskotkami?
Czytaj dalejNie ma co kombinować. Lecimy z kolejnym odcinkiem Top 50 Najlepszych Gier Planszowych. Dziś miejsca 40-31. Czy na naszych listach znajdzie się coś, co Was zaskoczy? I oczywiście będzie kolejna gra do wygrania.
„Ruin has come to our… wallets!” Chciałoby się powiedzieć parafrazując narratora Darkest Dungeon. Dzięki platformie Kickstarter na rynku pojawia się coraz więcej adaptacji gier wideo i to zrealizowanych z rozmachem porównywalnym do skali oryginałów. Bloodborn od CMON, DOOM od FFG, a teraz Darkest Dungeon: The Board Game francuskiego Mythic Games! Wydawcy nie próżnują, a my raz za razem zmuszeni jesteśmy wykonywać kolejne testy silnej woli… bez powodzenia.
W 2010 roku premierę miały dwie gry o wytwarzaniu wina. Ponieważ w tamtych czasach premiery nie były aż tak liczne, a i dostęp był do nich był bardziej utrudniony, to przywiezione z Essen przez kolegę Grand Cru ogrywaliśmy do przesytu. Z tego powodu nigdy nie zagrałem w Vinhos, a pojawienie się w 2013 roku Viticulture skwitowałem wzruszeniem ramion. Ile można grać w gry o tej samej tematyce? Od tego czasu nazwisko Jamey’ego Stegmaiera stało się rozpoznawalne dla każdego fana planszówek, a samo Viti pięło się coraz wyżej w rankingu BGG. Wraz z wydaniem polskiej wersji tego tytułu uznałem, że czas wrócić do sadzenia winogron i sprzedawania chętnym butelek wina. Czytaj dalej
Spora część planszowego fandomu krzyczy, że aplikacje w grach to zło. Zabijają ducha planszowej rozrywki i zmuszają do ślęczenia nad smartfonem. Jakbyśmy już mało ślęczeli. Czy rzeczywiście apki w planszówkach to zło? Wzięło mnie na przemyślenia, gdy dostałem od Portalu do recenzji grę Wyspa Przygód. Gra nie posiada aplikacji, ale mogłaby ją mieć. Dlatego o tym dzisiaj felieton, a w drugiej części tekstu wrażenia z gry.
Paryż budzi wiele skojarzeń, wywołując lawinę emocji i pragnień. To oczywiste, wszak jest miastem miłości, mody, architektury, sztuki, a od niedawna — ku mojemu zdziwieniu — również inspiracją dla planszówkowy projektantów i wydawców! Rozumiem, że to wspaniałe miasto może się kojarzyć z pocałunkiem, miłosnym uniesieniem, romansem, perfumami, modelkami i oczywiście wieżą Eiffla, ale skąd na Boga ta zaskakująca planszówkowa fascynacja stolicą Francji?
Lubicie logiczne łamigłówki czy różnego rodzaju układanki wymagające od nas wyobraźni przestrzennej i wytężenia szarych komórek. Ja zdecydowanie tak i od czasu do czasu lubię spędzić przy nich odrobinę wolnego czasu. Bardzo cenię sobie chociażby świetną serię SmartGames, która prócz ciekawych i stopniowanych pod względem trudności wyzwań, wyróżnia się fantastyczną oprawą wizualną. Co jednak, gdyby przenieść taką układankę-łamigłówkę do formy wieloosobowej rywalizacji? Na tym właśnie skupia się bohaterka dzisiejszej recenzji – Papua, która w tym miesiącu miała swoją premierę za sprawą wydawnictwa Egmont.
Uwe Rosenberg. Kafelki. Kolory. Od tego natłoku wspaniałości zaraz poprzewraca się nam w głowach. Oczekiwania były wysokie. Zapraszamy do słuchania.
Trzy lata moi widzowie musieli czekać na kolejną edycję Top 50 Gier Planszowych. Ale w końcu się doczekali. W dodatku edycja 2020 jest nie byle jaka, bo nagrywana wspólnie z dwójką wspaniałych gości. Jakich? Zobaczycie w materiale. Czas na pierwszy odcinek, czyli miejsca 50 – 41.
Nigdy nie pojechałem na targi w Essen. Najpierw nie było kasy, potem nie było czasu. Słuchałem opowieści kumpli, oglądałem relacje youtuberów i obiecywałem sobie – w następnym roku na pewno!
Przyszedł 2020, rok covidu i Essen przyjechało do mnie. Internetowo. Z białą kiełbasą i zimnym pilsem zasiadłem przed ekranem. Jestem gotowy, pomyślałem. Od lat jestem gotowy. Dawajcie. Odpaliłem spiel.digital i wessała mnie galaktyka.
Recenzja Podwodnych Miast wzbudziła wiele kontrowersji wśród części moich czytelników! Właściwie to czytelniczek, a dokładnie jednej. Na szczęście Podwodne Miasta przetrwały to poważne zagrożenie, dzięki czemu mogę bez reszty oddać się recenzji od dawna wyczekiwanego dodatku mojej ulubionej gry planszowej.
W dzisiejszym odcinku serii o najlepszych grach wydawnictw zajmować się będziemy lisami warszawskimi. Zapraszamy do słuchania.
Po roku wracam z materiałem z rozgrywki. Ale nietypowym, bo nie jest to grzeczny i „reżyserowany” gameplay. To po prostu nagranie z jednej z rozgrywek w Godfather: Imperium Corleone z moimi znajomymi. Zatem dwie uwagi. Po pierwsze usłyszycie miejscami mocny język. Po drugie zobaczycie tam moją prawdziwą naturę. Może to być szokujące.
Na Robina czekałam dłużej niż wszyscy, bo głupek zgubił się po drodze z Sherwood do Surrey – w końcu to aż 150 mil. A kiedy w końcu przybył okazał się prawdziwym królem złodziei, bo skradł nie tylko moje serce, ale i stół!
Czytaj dalej
Moja przygoda z Osadnikami: Narodziny imperium rozpoczęła się wiele lat przed ich oficjalną planszówkową premierą. Jestem na tyle młody, żeby ogarnąć, do czego służy przycisk Netflixa na pilocie TV, a jednocześnie na tyle stary, żeby pamiętać czasy Commodore i Amigi. To właśnie wtedy narodziła się historia serii kultowych gier komputerowych The Settlers, w których główne role odgrywali charakterystyczni i bardzo sympatyczni mali osadnicy, krzątający się przy swoich obowiązkach bez zmęczenia i chwili wytchnienia. Przyznaję bez bicia, że The Settlers to jedna z moich ulubionych gier czasów młodości.