Leciwy już człowiek. Rocznik 76, XX wieku. Niektórzy mówią, że trzeba już złomować, ale się nie daje. Ciągle działa, dzięki swoim najlepszym cechom charakteru, czyli złośliwości i wyjątkowej wredocie. Wychowany na Dungeons & Dragons i innych RPG, a także na ośmiobitowych komputerach. O grach wszelakich (komputerowych i planszowych) pisze już od kilkunastu lat. Prywatnie szczęśliwy mąż i ojciec. Córka Oliwia, urodzona na początku 1999, syn Gabriel urodzony na początku 2008 roku, żona Żaneta...nie powiem kiedy urodzona...w każdym razie ma 18 lat (wartość prawdziwa niezależnie od tego kiedy to czytacie).
Okres między śmiercią jednego króla, a początkiem panowania kolejnego może być bardzo burzliwy. Różne siły walczą o władzę, a za ich plecami ktoś pociąga za sznurki. Tak to w skrócie wygląda w grze The King is Dead.
Kolejny materiał na początku 2023 roku i znowu spoglądam wstecz. Bo dzisiaj recenzja gry, którą miałem na swoim stole już 10 lat temu. Ale jako, że w zeszłym roku pojawiła się nowa edycja, to złapałem okazję. Oto Suburbia i Suburbia Rozszerzenia.
Pierwszy dzień nowego roku, to idealny moment na to, aby spojrzeć wstecz. Dziś zrobię to po raz piąty w tej formie. Zatem zapraszam Was na kolejny już odcinek serii Gdzie się podziały tamte gry?
Kolejny system RPG gości na moim kanale. Tym razem jest to dość pokręcony system fantasy, za którego sterami stoi człowiek pracujący wcześniej nad podręcznikami do Dungeons & Dragons i Warhammera. Oto Cień Władcy Demonów.
Wioska bez kościoła jest…Najwidoczniej jakimś wynaturzeniem, bo jak się jakaś trafi, to trzeba na wyścigi budować w niej świątynię. I to najlepiej w środku tej mieściny. Oto Hamlet: The Village Building Game.
Czas ponownie odwiedzić moją „Półkę Lacerdy” i zdjąć z niej kolejną grę. Tym razem przyszła kolej na „tę grę”, czyli biało-niebieskiego eurasa o zarządzaniu gruzem. I nie tylko. Oto opowieść o 22 latach odbudowy miasta, czyli Lisboa.
To już czwarta odsłona nowego cyklu Rewizji. Po raz kolejny zerkam aż cztery lata wstecz, bo opowiedzieć czy i jak zmieniło się moje spojrzenie na recenzowane wcześniej gry i czy nadal są w mojej kolekcji. Oto Gdzie się podziały tamte gry #4.
Wspaniały wycieczkowiec rozbija się na brzegu tajemniczej wyspy w trakcie jeszcze bardziej tajemniczej burzy. Rozbitkowie odkrywają, że wyspa jest zamieszkana przez dinozaury. Teraz trzeba przetrwać. Oto Perseverance: Castaway Chronicles Episodes 1 & 2.
Myśleli, że uciekając z tego koszmarnego statku, zostawią te przeżycia za sobą. Niestety baza na Marsie stała się kolejnym siedliskiem obcych form życia i kolejnym miejscem walki o przetrwanie. Oto Nemesis: Lockdown.
Klasyczna strategia z komputerów ponownie chce zagościć na naszych stołach w wersji planszowej. Tym razem na Kickstarterze będzie fundowała się planszowa wersja trzeciej części HoMM. Oto Heroes of Might and Magic III: The Board Game.
Po raz trzeci zaglądam do swoich zeszłych materiałów i opowiadam co po czasie myślę o poszczególnych grach i czy nadal są w mojej kolekcji. Zapraszam na kolejny odcinek serii „Gdzie się podziały tamte gry?”.
Vital Lacerda lubi klimat w swoich grach. Tym razem poszedł na całość i stworzył grę, gdzie klimat jest w zasadzie tematem całej rozgrywki. A do tego oczywiście robienie punktów i zarabianie pieniędzy. Oto CO2: Second Chance.
Kolekcja gier się zmienia. Oczywiście co jakiś czas pojawiają się w niej nowe gry. A innych się czasem pozbywamy. Zwłaszcza jeśli ta gra od dawna nie pojawiła się na stole. Ale czasem nawet takich „półkowników” nie chcemy się pozbyć. Oto Top 10 gier, których nie sprzedam, choć w nie dawno nie grałem.
Lubicie chodzić do ZOO? Jasne, za każdym razem widzimy w zasadzie te same zwierzaki, ale przyjemnie jest spędzić dzień z rodziną w dobrze zaprojektowanym ogrodzie zoologicznym. To teraz czas to ZOO zaprojektować i wypełnić zwierzętami. Oto Ark Nova.
Bycie szalonym naukowcem nie jest łatwe. Wieśniacy Cię ganiają z widłami, małżonkowie i słudzy uciekają z krzykiem, a poza tym trzeba się zmierzyć z faktem, że szaleństwo płynie w żyłach Twojej rodziny od pokoleń. Oto My Father’s Work.
Jeśli w jednym tytule pojawiają się trzy elementy, które mnie interesują, to jest spora szansa, że trafi on na mój radar. W tym przypadku jest to jedno z ulubionych wydawnictw, mechanika i świat. Oto Firefly: Misbehavin’
To się dzieje. Oto kolejny odcinek nowego usystematyzowanego cyklu Rewizji. Tym razem zerkam na gry recenzowane przeze mnie w październiku, w latach 2018-2022. Przed Wami Gdzie się podziały tamte gry? Odcinek 2.
Mars ma przerąbane. Już nikt nie chce na niego latać, ani go terraformować. Teraz na tapet trafiła pustynna planeta z dużą liczbą ponadnormatywnych robaków. Nie da się tam uprawiać plażingu, ale da się „uprawiać” Przyprawę. Tak jest. Kolejny raz trafiamy na Arrakis. Tym razem w grze Arrakis: Dawn of the Fremen.
Wśród graczy i wydawców krąży taka opinia, że aby gra mi się spodobała, musi być duża, ciężka, skomplikowana, z masą zasad i „ruchomych” elementów. Ciekawe jak zatem pójdzie grze, która ma cztery zasady na krzyż. No dobra, może ze dwie więcej, bo ogarniam edycję Big Box. Oto klasyk, czyli El Grande Big Box.
To piękny dzień na zbudowanie królestwa. Zwłaszcza jeśli pod płaszczykiem spełniania królewskiego dekretu, tworzy się idealną miejscówkę dla potężnego nekromanty. Nie ma to jak zbudować piękną wioskę i potem zamienić ją w Miasteczko Duchów. Takie rzeczy w Dark Domains.