Podcast
Wydawnictwo Egmont po raz kolejny sięga po nienowy tytuł duetu Kiesling i Kramer w celu przedstawienia go szerszej publice. Tak się niestety składa, że podczas recenzji Apaczów i Komanczów raczej nie tryskaliśmy entuzjazmem. Jak będzie z Tikalem? Czy gra będąca jednym z fundamentów nowoczesnych gier planszowych broni się po latach? Zapraszamy do słuchania i rozwiania tych wątpliwości.
Trafiła się okazja, żeby wrócić to tradycji wtorkowego Szybkiego Gradania, więc bez zbędnych ceregieli zapraszamy do słuchania. Dziś na warsztat bierzemy grę, która wywraca do góry nogami klasyczne rozumienie prawdy ludowej „gra się po to, żeby wygrać”. Bo co mi z tego, że jestem pierwszy, skoro „Kto drugi ten lepszy”?
Dzisiaj po raz kolejny wchodzimy do Lochów / Podziemi / jak zwał tak zwał. Tym razem jednak nie będziemy rzucać kośćmi, a raczej liczyć pieniądze i starać się sprzedać polującym na smocze skarby awanturnikom jak najwięcej szrotu po jak najbardziej korzystnych cenach. Drapieżny kapitalizm w zupełnie dosłownym znaczeniu, ponieważ nasze prace cały czas nadzoruje ziejący ogniem i lubiący błyskotki gad. A, jeszcze jeden szczegół. Gra autorów Tzolk’In: Kalendarza Majów.
Dzisiaj nie bez przyczyny sięgamy po żelazną klasykę. Z jednej strony pora na kolejną Setkę na trzech, a z drugiej na Wspieram.to ufundowało się już nowe polskie wydanie Dominiona. Nie będzie więc już lepszej okazji do pogadania o o grze, która dała początek całemu gatunkowi. Czy Dominion broni się po latach? Czy warto zainwestować w nowe wydawnictwo? Wystarczy kliknąć i posłuchać.
Fajnie jest zostać od czasu do czasu zaskoczonym jakąś grą znikąd. No, może niezupełnie „znikąd”, bo wydawnictwo Iello rynkową drobnicą raczej nie jest. Nie zmienia to jednak faktu, że Shinobi nie było grą, na którą wyczekiwaliśmy z utęsknieniem miesiące przed premierą. Co to w ogóle jest i jakie wrażenie na nas zrobiło? Zapraszamy do słuchania.
Dwa wpisy jednego dnia? Burżuazja. Czasami jednak trzeba trochę złamać formułę, szczególnie kiedy koniec kampanii na Kickstarterze widać już na horyzoncie całkiem wyraźnie.
Czasami człowiek ma ochotę po prostu czymś rzucić. Całe szczęście w sukurs przychodzi wtedy planszówkowe hobby, więc skład domowej zastawy naczyń wszelakich nie musi być uszczuplany bez potrzeby. W ten oto sposób w dzisiejszym odcinku podchodzimy do recenzji gry zręcznościowej. Z jakim skutkiem? Zapraszamy do słuchania.
Czy można zrobić suchą eurogrę o prowadzeniu podbojów, żeglowaniu po Karaibach i walce z hiszpańską Armadą? Zadanie takie wydaje się być dosyć karkołomne, ale pojawiły się głosy, że ktoś jednak postanowił podjąć się takiego przedsięwzięcia.
Czasami bywa tak, że pojawiają się problemy techniczne i odcinek, który miał polecieć tydzień temu leci dopiero dzisiaj. Udało nam się jednak ogarnąć i już spieszymy z recenzją jednego z tytułów nominowanych do tegorocznego Kennerspiel des Jahres.
Kickstarter co rusz zachęca nas do sięgnięcia głębiej do portfela i wysupłania kolejnych zaskórniaków na kartonowe/ plastikowe / metalowe cudeńka. Całkiem niedawno zachęcaliśmy do rzucenia okiem na kampanię gry Cabals, a dziś rzucamy się w całkiem inne odmęty planszówkowego świata.
Kakao (nah. cacahuatl – ziarno kakaowe) – nasiona z owoców kakaowca, z których proszek stosowany jest jako składnik wielu wyrobów cukierniczych: tabliczek czekolady, napojów, polew, wiórków czekoladowych, mas czekoladowych, cukierków.
Ostatni wtorek miesiąca to jak zwykle najlepsza pora na sięgnięcie po grę z wyższej półki. Tym razem zbieramy się żeby pogadać o szybkiej grze karcianej na dużą liczbę graczy, która swego czasu reklamowana była jako gra cywilizacyjna na 30 minut. Ile w tym wszystkim prawdy? Czy „7 Cudów Świata” zasługuje na miejsce w pierwszej setce rankingu BGG? Wystarczy kliknąć i posłuchać.
Ogólnie rzecz biorąc, da się raczej odnieść wrażenie, że pan Uwe Rosenberg przepada za klimatami ściśle rustykalnymi. Nie pierwszy raz bowiem wypuszcza grę, za której podtytuł można by podpiąć parę wersów z Kochanowskiego („Wsi spokojna, wsi wesoła” i tak dalej).
Moment, dziś nie czwartek, a coś tu się pojawia? Jak to? Ano trzeba być elastycznym, kiedy zaprzyjaźnione siły proszą o pomoc. Dziś po raz pierwszy bawimy się w zapowiedź gry, której kampania dopiero co ruszyła na Kickstarterze
W dzisiejszym odcinku przenosimy się do epoki kamienia łupanego. Nie chodzi jednak o tą z rzucaniem kości, budowaniem budynków i rozwijaniem technologii. Chociaż polowanie na zwierzynę w celach kulinarnych oraz wachlowanie kartami również tu występuje.
W dzisiejszym odcinku po raz kolejny ścieramy się z grą Stefana Felda. Teoretycznie o mieście, budynkach, pracownikach i kanałach. W rzeczywistości, jak to u Pana Sztefana bywa, o abstrakcyjnym przemienianiu akcji w punkty zwycięstwa. Jak się bawiliśmy tasując talię 165 różnych kart? Zapraszamy do posłuchania.
Tak się czasami składa, że trzeba się gdzieś przejechać. A jak już jechać, to można pograć w jakieś nowości, co by wyjazd nie był daremny. Windziarz wychodząc z takiego założenia odwiedził jakiś czas temu Poznań i największy konwent w Polsce. I przywiózł ze sobą worek wspomnień i spostrzeżeń. Nie pozostaje mi nic innego jak tylko oddać mu w tym miejscu głos.
Gry z Kickstartera mają to do siebie, że są zazwyczaj ładne. Tak jest również i w przypadku Pay Dirt. Jednak to nie wygląd zadecydował o tym, że zainteresowaliśmy się tym tytułem, a nazwisko autora. W Alien Frontiers graliśmy kiedyś do znudzenia i jeszcze trochę więcej.
Czasem gra bywa tak sucha, że aż piach wysypuje się z pudełka. Innym razem gra tak czaruje gracza, że klimat z tego pudełka aż się wylewa. Czy zasadnym jest więc twierdzić, że w przypadku klimatycznych gier o pustyni następuje paradoks, i mimo wydm w pudełku na suchość nie można narzekać?
Obstawiam z dużą dozą pewności, że podczas pisania „Władcy Pierścieni” Tolkienowi nawet przez myśl nie przeszło, że traki kiedyś pod strzechy jako postać w grze planszowej. Zasadniczo to samo mógłbym powiedzieć o innych osobistościach, które pojawiły się na kartach gry Dreaming Spires, ale jednak dziwnym trafem do Tolkiena ciągnie najbardziej.