Rocznik 86, z zawodu programista. Nowoczesnymi grami planszowymi zachwyca się od 2010 roku. Miłośnik ciężkich eurosów, niezbyt lubi draft, licytację i nadmierną losowość. Mimo wszystko nigdy nie odmówi spróbowania nowego tytułu, ponieważ jego główną dewizą jest „każda gra zasługuje na przynajmniej jedną szansę”. Poza planszówkami uwielbia gry wideo, piłkę nożną, koszykówkę i jest szczęśliwym posiadaczem dwóch jamników.
Półtora roku temu zacząłem pisać recenzje do miesięcznika Rebel Times i od tego czasu w każdym numerze znajduje się co najmniej jeden mój tekst. Wiem, że nie wszyscy czytują regularnie Rebel Times, dlatego postanowiłem na bloga wrzucać linki do poszczególnych numerów z moim udziałem. Każdy wpis będzie zawierał jakiś fragment recenzji, być może dodatkowe spostrzeżenia […]
W tym numerze Rebel Times osoba odpowiedzialna za skład sprawiła mi niemiłą niespodziankę. Nie dość, że wstawiła zdjęcie innej gry (to poprawiłem wrzucając poprawny obrazek), to jeszcze podpięła do mojej recenzji plusy i minusy z zupełnie innego tekstu. Wrzucę je poniżej, ale i tak gorąco zapraszam do lektury całości (strona 16):
Miesiąc temu mogliście przeczytać recenzję Tyrants of the Underdark, tym razem opisałem dodatek (strona 31). Dodatkowo recenzja gry familijnej, w której przyjdzie nam wcielić się w bogów (strona 25):
Grudniowy numer Rebel Times to moje nieoczekiwana płodność twórcza (chyba magia świąt) i aż dwa teksty. Miks area control z deckbuildingiem (z twistem!), czyli Tyrants of the Underdark (strona 26) oraz przedstawiciel niezwykle ostatnio modnego gatunku skreślanek, czyli Welcome to (strona 29).
Gdybyście mniej więcej rok temu zapytali mnie o ulubionego projektanta gier planszowych, to odpowiedziałbym bez chwili namysłu, za to z odrobiną ironii za tak banalne pytanie. Przecież to oczywiste, że Stefan Feld! Zapytany dziś, po dłuższym zastanowieniu stwierdziłbym, że nie jestem w stanie wybrać jednego, a czołowa trójka to Feld, Vlada Chvaatil i Vladimir Suchy.
Ludzkość od zarania dziejów ma w sobie romantyczną tęsknotę, która napędza nas do rozwoju. Najpierw były to marzenia o lataniu, które doprowadziły do pokonania grawitacji i pozwoliły człowiekowi na opuszczenie naszej planety. Po okiełznaniu przestrzeni ludzkość spojrzała tęsknie w stronę czasu. Podróże w czasie od dawna są wdzięcznym obiektem w literaturze z gatunku fantastyki naukowej […]
Stefan Feld nie rozpieszcza w ostatnich latach. Jeden z moich ulubionych autorów serwował nam dobre gry, ale nieprzystające do wcześniejszych hitów (Wyrocznia Delficka), nudne przeciętniaki (Forum Trajanum) i niegrywalne buble (Merlin). Gdzie w tym zestawieniu plasuje się Carpe Diem? Zapraszam do lektury (strona 15):
Clank to dosyć prosty deckbuilder, który okazała się wielkim hitem. Polska wersja (Brzdęk) zgarnęła tytuł Gry Roku 2018. Jeśli jakimś cudem nie słyszeliście jeszcze o tej grze, to zapraszam do mojej recenzji podstawki. Nic dziwnego, że dość szybko doczekaliśmy się dodatków. Czy pierwszy z nich trzyma poziom podstawki? Zapraszam do lektury (strona 9):
Zaan był dobrze przygotowany do tej wyprawy. Miał mapę podziemi, linę z kotwiczką, pojemny plecak i swój komplet wytrychów. Po drodze zgarnął również miksturę leczniczą, tak na wszelki wypadek. Złodziej wiedział, że przed wyruszeniem w drogę, należy zebrać drużynę, więc towarzyszyło mu dwóch wprawionych w walce najemników, tropicielka i alchemik. Wydawało się, że miał wszystko, […]
Rzadko kiedy zwracam uwagę na temat gry, klimatu używam w zasadzie jedynie do tłumaczenia zasad. Mogę grać w grę o niczym i zupełnie mi to nie przeszkadza, zwłaszcza w przypadku logicznych układanek, a tym właśnie jest NMBR 9. Zapraszam do lektury (strona 15):
Ganges to święta rzeka Hindusów. Wierzą oni, że rytualna kąpiel w niej oczyszcza zarówno ich duszę, jak i ciało. Paradoksalnie jest to również jedna z najbardziej skażonych rzek świata, w której pływają zwłoki, padlina, przemysłowe zanieczyszczenia i ogromne ilości śmieci. Które oblicze Gangesu przyjmuje gra o tym samym tytule?
Wszelkiego rodzaju wykreślanki atakują nas z każdej strony. Zdaje się, że każde wydawnictwo chce mieć w swoim portfolio choć jednego przedstawiciela tego modnego ostatnio gatunku. Czy kości Obfitości są w stanie zagrozić królowi skreślanek, czyli Welcome to? Zapraszam do lektury (strona 27):
Ludzie najczęściej szukają w recenzjach odpowiedzi na pytanie, „czy ta gra mi się spodoba?”. Bardzo ciężko jest, nie znając gustu danej osoby, polecać albo odradzać grę. Dlatego zawsze staram się pisać, niejako odpowiadając na pytanie „co sądzisz o tej grze?”, a nie „czy możesz mi ją polecić?”. Problem jest tym większy, kiedy mamy do czynienia […]
Lipiec to miesiąc urlopowy, a ja wziąłem się do roboty i spłodziłem dwa teksty. Emocje po Mundialu jeszcze dobrze nie opadły, warto więc przyjrzeć się piłkarskiej imprezówce Polska Gola! (strona 38), a na ochłodę wskoczyć w zimnowojenne klimaty w wydaniu mikro, czyli Iron Curtain (strona 33).
Od samego początku istnienia bloga przyświecała mi myśl, żeby napisać jakąś topkę. Nie miałem na myśli konkretnego tematu, ale chciałem przy pierwszej okazji stworzyć takie zestawienie. Sam bowiem bardzo lubię wszelakie tego typu podsumowania, co jest o tyle zabawne, że jednocześnie nie przepadam za liczbowym ocenianiem gier. Niestety z różnych względów, blog musiał poczekać aż […]
Kości w eurograch, temat przerabiany na moim blogu już wielokrotnie. Ciągnie mnie do manipulacji kostkami i nic na to nie poradzę. Jednak Santa Maria wykorzystuje kostki odrobinę inaczej niż inne gry tego typu. Jak? Zapraszam do lektury (strona 21):
Jestem ogromnym fanem Harry’ego Pottera i przez długi czas ubolewałem, że nie mogę zagrać w porządną grę, opartą na jednym z moich ulubionych uniwersów. Z Hogwarts Battle wiązałem tym większe nadzieje, że korzysta z bardzo lubianej przeze mnie mechaniki budowy talii. Jak wyszło? Zapraszam do lektury (strona 15):
Rzadko zdarza się, żeby gra stworzona przez debiutanta narobiła tyle szumu. O Klanach Kaledonii było swojego czasu bardzo głośno, czy słusznie? Zapraszam do lektury (strona 26):
Nie przepadam za kontrolą obszarów, zwłaszcza w wydaniu, w którym mamy ciągłą przepychankę. Jednak czasem siadam do tego typu gier, w poszukiwaniu tej, któa w pełni mi się spodoba. Viral zainteresował mnie tematem, ale czy wybronił się mechanicznie? Zapraszam do lektury (strona 30):
Johnson przystanął na chwilę, żeby złapać oddech. Przedwczesne wybudzenie z hibernacji sprawiło, że czuł się gorzej, niż po tygodniu chlania. Ciągle kręciło mu się w głowie i nie mógł się skupić. Był skołowany i miał problemy z przypomnieniem sobie rozkładu pomieszczeń na statku. Wiedział tylko, że na dziobie jest kokpit, a z tyłu maszynownie, nie […]