Gram od zawsze – zaczynałem jako dzieciak od brydża z rodziną i Pokemonów w szkole, potem ok. 2005 roku w moje ręce trafili Osadnicy z Catanu i dalej już poszło z górki. W 2015 roku zacząłem pisać recenzje (głównie w serwisie Board Times), a od 2017 roku zawodowo zajmuję się projektowaniem gier szkoleniowych i planszowych. Uwielbiam gatunek euro, preferuję gry lekkiej i średniej ciężkości, ale mimo to w moim bezkonkurencyjnym top3 są Star Wars: Rebelia, Gra o Tron LCG i Dice Masters.
Oprócz planszówek żegluję, tańczę w zespołach folklorystycznych, sporadycznie piszę piosenki i piję nieprzyzwoicie dużo herbaty.
W 2006 roku Międzynarodowa Unia Astronomiczna ostatecznie przestała zaliczać Pluton w poczet planet Układu Słonecznego. Wiązało się to z odkryciem wielu podobnych planetoid o zbliżonej do niego masie. Od tego czasu nasz Układ Słoneczny ma oficjalnie 8 planet. Niektórych jednak do dziś rozpala wyobraźnia, czy może na jego obrzeżach istnieć jeszcze jedno, olbrzymie ciało niebieskie.
Pierwotnie dzisiejszy wpis miał być o czymś zupełnie innym, ale… w związku z kolejnym lockdownem/narodową kwarantanną (niepotrzebne skreślić), zanosi się na to, że to będzie najbardziej planszówkowy sylwester od lat! Na tę okazję – oraz nadchodzące kwarantannowe tygodnie – przygotowałem listę najlepszych gier dla 5 graczy.
Są gry, na które hype rośnie miesiącami i które od ogłoszenia informacji o premierze wskakują na moją listę must have. Lubię też jednak być zaskoczony znienacka przez jakiś mały, a sprytny tytuł, który okazuje się perełką w swojej kategorii.
Na wstępie powtórzę utartą formułkę, że wybór zwycięzcy w świątecznym konkursie nie był prosty. Wybrane przez Was gry były niesamowicie zróżnicowane – od Catanu po Mage Knighta.
Wolfgang Warsch to autor, który szturmem wdarł się do mojej osobistej topki autorów gier – nie dlatego, że robi gry wybitne, ale dlatego, że są one świeże i oryginalne.
W każdym, ale to każdym fandomie w pewnym momencie tworzy się podział na „starych” i „nowych” fanów. Nie inaczej jest w przypadku planszówek – ci z Was, którzy śledzą forum gry-planszowe.pl lub grupy planszówkowe na facebooku, prawdopodobnie zauważyli ten trend w naszym światku.
Dziś mija miesiąc od pierwszego wpisu na blogu. W międzyczasie wrzuciłem 5 recenzji i 4 inne wpisy, tak więc ten jest okrągły, dziesiąty. Do tego mamy dziś Mikołajki – czy potrzeba jeszcze jakiegoś powodu, żeby zrobić konkurs świąteczny?
Skoro się powiedziało A, wypada powiedzieć B. Przeszedłszy wzdłuż i wszerz podstawkę Harry Potter: Hogwarts Battle i ponarzekawszy na niedociągnięcia, sprawiłem sobie dodatek.
Podobno każdy prawdziwy blog o planszówkach powinien przed świętami opublikować poradnik prezentowy. Krążą też wieści, że każdy szanujący się recenzent powinien od czasu do czasu publikować jakąś topkę.
Powiedzmy to sobie wprost: jestem psychofanem serii książek o Harrym Potterze i od lat czekałem na grę planszową, która jak najlepiej odtworzy świat wykreowany przez J. K. Rowling.
Niech pierwszy rzuci kamieniem, kto nigdy nie połasił się na artykuł w promocji czy wyprzedaży. W światku planszówek jest to nagminne i sam niejedną grę kupiłem głównie dlatego, że była w bardzo dobrej cenie. Z tego co obserwuję, pogoń za okazjami przybiera jednak w ostatnich latach absurdalne rozmiary.
Dzisiaj recenzja gry, o której w Polsce prawie nikt nie pisał i nie opowiadał. A jak opowiadał, to moim zdaniem nie miał racji – czyli dlaczego tym razem się nie zgadzam z Gradaniem.
Gry planszowe i karciane towarzyszą mi przez całe życie. Od wczesnego dzieciństwa grałem (głównie z dziadkiem, ale i z rodzicami) w tysiąca, Masterminda, brydża, Scotland Yard itd. W gimnazjum byłem już na etapie Osadników z Catanu i Carcassonne, a od tego czasu każdego roku poznawałem przynajmniej kilkanaście, jeśli nie kilkadziesiąt nowych gier.
Są takie gry, które nie mają farta. Dziś z okazji piątku trzynastego zapraszam na recenzję nieco pechowej serii karcianek – Doliny Kupców.
Dziś zamiast recenzji gry zapraszam na minirecenzję oraz garść przemyśleń na temat serialu – ale żeby nie było aż tak daleko od planszówek, to serialu o szachach. Przed Wami Gambit Królowej.
Z komputerową serią Jagged Alliance zetknąłem się już niemal 20 lat temu, gdy jej nasłynniejsza część – Jagged Alliance 2 – została dołączona w pełnej wersji do któregoś numeru CD-Action.